MENUMENU

De stilte en de troost

De Stille Week, of Goede Week, is bijzonder. In de stilte van lijden en dood, de stilte van niet weten, niet geloven, het té grote mysterie, bloeit elk jaar weer iets op.

Traditie

De Stille Week verloopt volgens een vast en op het eerste oog redelijk traditioneel patroon: van Palmzondag via Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Stille Zaterdag naar Paaszondag. Op de zondag voor Pasen ververs ik de palmtakjes van het jaar daarvoor. Dan een aantal dagen ‘gewoon’ aan het werk. Op woensdag starten met de voorbereiding op de speciale dagen die komen gaan. Wat stiller en rustiger dan anders. Wat ingetogener. Dit jaar geen The Passion om 20.30 uur voor mij, maar gedimd licht in huis en kijken naar de documentaire ‘Erbarme Dich’ van regisseur Rámon Gieling. Voor het slapen gaan genieten van de Mattheüs Passion van Bach, van het orkest, de solisten en het koor onder leiding van dirigent Pieter Jan Leusink. Deze muziek is tijdloos. Is vertrouwd, brengt een sfeer van geborgenheid en is tegelijkertijd ook drager van het Paasmysterie.

Psalm en Kruis

Momenteel is er in de bibliotheek van Klooster Wittem een mooie Psalmenexpositie te zien van de Limburgse kunstenaar Sjef Hutschemakers. De ene helft te bezichtigen in Wittem, de andere helft hangt in Abdij Rolduc. Verschillende Kruiswegstaties van Hutschemakers hangen in diverse Limburgse kerken. De eenvoudig ogende afbeeldingen met vrij zachte, op elkaar afgestemde kleuren vind ik ontroerend mooi. Een kaart met één van zijn Kruiswegen siert mijn bureau. Wetend wat we nu weten, door de overlevering in de Schrift, is het leven van Christus alleen maar indrukwekkender en voorbeeldiger geworden. Hoe zit dat met mijzelf? Hoe ziet mijn leven eruit? Zit ik op het goede spoor? Een vraag waar ik in deze week niet omheen kan. ‘Erbarme Dich’…

Troost

Zoals zoveel mensen heb ik ook regelmatig de vraag gesteld, in verdriet, ziekte of narigheid: “Waarom help Je niet? Waar ben Je?” Nu, jaren verder en ouder, misschien wel wat wijzer, vertrouw ik erop dat, wanneer ik het heel moeilijk heb, het allemaal wel goed komt. Hoe en wanneer dan ook. Want leert Pasen mij niet, dat de dood niet het laatste woord heeft? Liefde alles overwint? Op Goede Vrijdag ga ik zoals de laatste jaren gebruikelijk met een groep mensen wandelen. In een bos lopen we zwijgend langs de bescheiden staties van de Kruisweg daar, houten kruisjes aan bomen. Daarna lopen we terug naar de startplek, delen een sobere broodmaaltijd en sluiten af met het lijdensverhaal. Met zijn allen: ‘Erbarme Dich…’, altijd indrukwekkend. Mijn favoriete dag volgt daarna: Stille Zaterdag. Daar start de troost en het uitkijken naar wat komen gaat. Stilte als antwoord op alle onbeantwoorde en toekomstige vragen. Een ‘brugdag’ van overwegen, van hoop en een groeiend gevoel van vreugde: Hij is niet dood, Hij leeft! Al een zalig Pasen.

Kunstwerk: Sjef Hutschemakers – Kruiswegstaties in Nederland

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
2 april 2015

39 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars