MENUMENU

Stoer!

Brrr…, ik vind het maar koud buiten. Wanneer ik om half 8 de deur uitstap voelt het aan alsof vannacht een nachtvorstje actief is geweest in onze omgeving. Ik trek mijn muts over mijn hoofd en oren, doe de handschoenen aan en ga de buurt in.

Vorige winter liep ik hier echt niet op dit onzalige tijdstip. Veel te vroeg, veel te donker en veel te koud. Ik lijk wel gek…  Maar ja, sinds Lev ons huis bevolkt, gebeuren er wel meer dingen die ik vorig jaar niet deed.

Zo hobbelt een paar keren per week de stofzuiger achter me aan door het huis waar dat vroeger alleen op zaterdag gebeurde. De haren van de bank zuigend en het stof en zand van de vloer. Lev is dan trouwens op veilige afstand, want de stofzuiger lokt uit tot een hoop geblaf en gespring. En ook de dweil en sopemmer weten niet wat hen overkomt. Die maken overuren. Na de zuigbeurt roets ik die er vaak achteraan. Lekker fris en fruitig.

In de supermarkt heb ik het schap met hondenkluifjes, tandensticks en beloningssnoepjes ontdekt. Gigantisch wat een keus! En in de dierenwinkel kun je 25 soorten brokken kopen. Zijn er regenjasjes in vier kleuren en hondenmanden in tig variaties. Speelgoed met geluidjes, trucjes en kleurtjes voor de bezigheid. Bij de dierenarts vind je naast de antiwormtabletten allerhande medicinale middeltjes tegen stress. Tenslotte kun je je hond ook nog verzekeren tot en met een uitvaartpolis en een plekje op een begraafplaats. Tot hoever gaat deze business eigenlijk? De hond is zo geen huisdier meer maar een gezinslid van menselijke proporties geworden.

Verder word ik boskenner, althans van de paden. Ik ben nog geen expert in de naamgeving van de vogels of dieren. Al kan ik een vos nog wel van een ree onderscheiden… en die kun je zomaar tegenkomen. De paden hebben weinig geheimen meer. Ik weet waar de kuilen zitten, de drassigheid en de modder. Ik heb ze de afgelopen tijd allemaal doorkruist.

Ook de hondenbezitters zijn er in variaties. Het zijn net mensen… Wanneer Lev soms in zijn jeugdige overmoed tegen iemand opspringt, dan roept de één… ‘wat een enthousiast hondje!’ En de ander knalt er een paar vloeken uit en geeft me het advies om met ‘dat beest eens naar cursus te gaan.’ Tja, ik denk eerder dat de ander naar een taalcursus kan gaan.

Lev trekt zich nergens wat van aan. De kou deert hem door zijn dikke vacht niet zo. De eerste paar stappen is het altijd een wennen. Ongeacht weertype, maar dan is het best. Plasje hier, plasje daar. Geurvlaggetjes worden uitgezet. Lev is weer buiten.

En zijn baasje ook. Al is het half 8 en koud.

We zijn toch best wel stoer!

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
21 januari 2016

5 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars