MENUMENU

Een strandwandeling – over kracht en kwetsbaarheid

Eind augustus hadden we zo’n mooie zomeravond. Een avond die roept om een strandwandeling. Mijn vrouw en ik stapten in de auto, samen met onze hond en reden in rijke verwachting naar de tweede Maasvlakte. Een strand dat de naam mag hebben van ‘nieuw land.’

Niet alleen

Maar kennelijk waren we niet de enigen die dit idee hadden. Ik heb het nog nooit zo druk gezien na 20.00 uur op het strand. Veel strandbezoekers waren die dag kennelijk blijven ‘hangen’ om de zonsondergang te zien. Vermengd met de bezoekers die nog even wilden genieten –zoals wij- was het gewoon druk op het strand. Onze hond is gewend om niet alleen letterlijk los te gaan op het strand, maar ook figuurlijk. Dat zat er echter niet zo in met alle drukte. Het gevolg was dat ik al mijn aandacht nodig had om hem te ‘leiden.’ Ik heb een Rhodesian Ridgeback reu in de kracht van zijn leven. Kortom: 45 kilo hondenkracht. Mijn nodige inspanning stond in schril contrast met de schoonheid en vredigheid van het kleurende avondrood. Het gaf een wat andere kleur aan mijn verwachte avond ….

Tegenstrijdigheid

Dit was echter niet de enige tegenstrijdigheid. Al eerder schreef ik dat mijn vrouw ernstig ziek is. We hadden verwacht dat we al in mei afscheid van elkaar moesten nemen, maar we zijn gezegend met nog een prachtige zomer samen. De strandwandeling die we konden maken was al een wonder op zich. Ergens op het strand was onverwacht mijn zus die de foto in deze blog maakte. Toen ik de foto zag die ze mij stuurde was ik er even door van slag. Wat een sprekende foto van mij en mijn lief. Ontroerend, kwetsbaar. Maar ook ‘samen.’ Liefdevol. Ik heb mijn lief toestemming gevraagd om deze foto te mogen plaatsen. Haar ‘ja’ getuigt voor mij van haar kracht. Naarmate zij kwetsbaarder wordt, wordt ze krachtiger. Ik mag trots aan haar zijde wandelen. Dat blijf ik doen tot aan de grens.

 

samen blog 2

 

Ik ben van plan om ‘haar mee te nemen’ naar 2017. Maar als er één ding is dat ik heb geleerd dit jaar, is dat ik daar niet over ga. Waar ik wel over ga is het nemen van het leven zoals het komt en ook zal gaan. Het nemen van blijdschap omdat we nog zo’n prachtige tijd hebben, maar ook het nemen van rouw. Soms de zoete vorm, maar ook vaak de rauwe vorm. Angst en verdriet. Niet mijn favoriete emoties. Maar wanneer ik ze vol durf te nemen maakt het mij sterker. De kracht van kwetsbaarheid …

 

7 reacties op “Een strandwandeling – over kracht en kwetsbaarheid
  1. Truus. schreef:

    Een blog die mij ontroerd wat een intens verhaal vol liefde en ook triest omdat je lief ziek is jij spreekt de hoop uit om ze mee te nemen naar 2017 en dat hoop ik ook voor jou in gedachte doe ik een gebed en wens je veel sterkte en dank voor deze mooie blog.
    Truus.

    • John Sas schreef:

      Dank je wel Truus voor je reactie. ‘Triest’ is gelukkig één van de vele facetten die het leven nu heeft voor ons. Rijkdom en dankbaarheid brengen het trieste in evenwicht. Alle goeds ook voor jou!

  2. Mar schreef:

    Het is mooi als mensen er het beste van maken, zoals u. In onze vakantie waren we te gast bij een man die net zijn vrouw was verloren en al wat wij konden doen was naar hem luisteren.. Hij was in de zestig en was nog maar een jaar getrouwd. Toch was hij naast het verdriet heel blij dat ze zo ,n mooie tijd hadden gehad en wij waren, en hebben dit hem verteld, geroerd door de manier waarop hij er mee om ging en moedig verder ging en ook nog zijn best deed voor zijn gasten. Zo positief, wij hebben zelf ook te maken met ziekte in onze fam en zijn zeker geinspireerd door hem.. En ik proef dit ook in uw verhaal. Sterkte gewenst en ik hoop dat ook u de kracht mag krijgen er op een positieve manier mee om te blijven gaan.

    • John Sas schreef:

      Mooi je reactie ‘anoniem.’ Ja, vanuit het positieve is er veel meer licht, kracht en vreugde dan vanuit het negatieve. Ik geloof dat ik daar zelf een keuze in kan maken. Natuurlijk is dit niet altijd makkelijk, maar het brengt ons veel. Ik wens jou ook het positieve in je leven!

  3. Irma schreef:

    Zeer onder de indruk van je blog. Ik wens jou en je vrouw samen nog een gezegende tijd toe samen.

    • John sas schreef:

      Fijn dat ik je mag ontroeren Irma. Je reactie stimuleert mij om door te gaan met blowen en te schrijven over het ontroerende van het leven. Je zegen neem ik graag mee. Dank je wel!

      • John Sas schreef:

        Hahaha …. ‘blowen’ moet natuurlijk ‘bloggen’ zijn. Wat een vreemde autocorrectie in het ‘mijnkerk’ programma. Ik heb goed op te letten wat ik schrijf … 🙂

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
6 september 2016

13 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars