MENUMENU

Mijmering in Taizé

Jacqueline ging dit jaar voor de zevende keer naar Taizé. Wat is er zo bijzonder aan het kloostergemeenschap dat duizenden jongeren het wekelijks bezoeken?

Deze zomer was ik met een groep mensen uit de kerk in Taizé. Taizé is de naam van een klein dorpje in het Franse Bourgondië. Hier wonen ongeveer 75 ingetreden protestantse en rooms-katholieke broeders. Samen met nog een aantal broeders, die meeleven in sloppenwijken in andere delen van de wereld, vormen zij de ‘oecumenische broedergemeenschap van Taizé’.

Samen op zoek

Als groep volgden wij het kloosterritme van Taizé: drie keer per dag een meditatief gebed samen met de broeders. Het leven in Taizé ligt dan even stil. Twee-/drieduizend jongeren met verschillende achtergronden vanuit de hele wereld zitten dan samen op de grond in de kerk. Niet iedereen is gelovig, maar toch komen zij naar Taizé. Waarom? Ik denk dat het samen op zoek zijn en elkaar bevragen op dingen die er werkelijk toe doen in het leven velen aanspreken en inspireren om daar thuis mee verder te gaan.

Universele liefde van God voor alle mensen

Het is een bijzondere plek, ik kom er al voor het 7e jaar. Het is heerlijk even weg te stappen uit de dagelijkse beslommeringen en verplichtingen. Dat geeft me een gevoel van rust en ontspanning. Het mooie aan Taizé vind ik ook de gastvrijheid van de broeders. Ze gaan uit van een universele liefde van God voor alle mensen. Laat de jongeren maar met elkaar in gesprek gaan over wat hen bezig houdt, dan ontdekken en ervaren ze als vanzelf deze liefde, zeggen ze. Dat merkte ik zichtbaar bij onze jongeren in voorgaande jaren. Ze bleven steeds langer in de kerk zitten als er na afloop nog meer gezongen wordt. Geraakt door.. door ja wat?

Zullen we dan alles weten?

Wat me dit jaar extra opviel, was het raam in de stilteruimte onder de kerk. Een ruimte waar het zo stil is dat je je eigen hart hoort kloppen. Het enige licht komt binnen door een klein rond, gebrandschilderd raam. Ik zag in de afbeelding in het raam een wirwar aan knopen die naar boven toe steeds meer ontwarden. Het zette me aan het denken. Knopen als symbool voor de weg door het leven. We willen zo graag alles weten, het waarom van alles wat gebeurt, maar krijgen vaak geen antwoord op onze vragen. Pas aan het eind van het leven wordt alles ontrafeld, zegt het raam mij. Zullen we dan alles weten?

Carpe diem!

Als ik een spannend boek lees, ben ik vaak te ongeduldig. Halverwege het boek wil ik al weten ‘wie het gedaan’ heeft en of mijn vermoeden klopt. Ik blader dan snel naar achteren, lees het slothoofdstuk en mijn nieuwsgierigheid is dan bevredigd. Echter lees ik het boek niet verder meer uit nu ik weet hoe het afloopt. Zo is het misschien ook wel in dit leven; waarom we niet alles moeten willen weten wat nog komt. Je zou er naar gaan leven en minder genieten van wat er zich nu voordoet. Dat is misschien de les die ik meenam uit Taizé. Carpe diem, pluk de dag!

Foto: Jeff Marquis

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars