MENUMENU

Taxi

Een blog over een dag met een dubbel gevoel: aan de ene kant een bijzondere dag, aan de andere kant staat het in teken van afscheid nemen.

Drie uur ’s middags. Ik kijk om me heen: icetea ingeschonken? Check. Lekkernij ernaast? Check. Alles staat klaar. Ieder moment kan de taxibus komen om zoon Daan thuis te brengen van school.

Een wereld op zich

Zo’n taxibus: in de tijd dat onze Daan er nog niet mee ging heb ik gedachteloos deze busjes (in de volksmond nog weleens ‘gekken’busjes) waargenomen. Vaak met een groep kinderen erin. Allen toevertrouwd aan één chauffeur. Niet wetend dat zo’n bus een wereldje op zich is. Veel van de passagiers hebben een stoornis waar rekening mee gehouden moet worden. De één maakt veel geluid, een ander in dezelfde bus kan daar niet tegen. De één is nogal lijfelijk, weer een ander wordt agressief als iemand hem/haar aanraakt. Een chauffeur heeft deze kinderen allemaal tot passagier en heeft de verantwoordelijkheid ze veilig van a naar b te rijden.

Scherpe randjes

De eerste dag dat je kind wordt opgehaald is hartbrekend en confronterend. Ik weet het nog als de dag van gister. Het is dé belichaming dat je kind anders is. Hét bewijs dat het niet past binnen het reguliere schoolcircuit. Het gaf mij het gevoel gefaald te hebben en dat het systeem heeft gefaald. Maar dat is al heel wat jaren geleden. De scherpe randjes zijn er inmiddels aardig af.

‘Er is een soort vriendschap ontstaan’

Dit is een bijzondere dag. De laatste schooldag. Maar ook de dag waarop we na drie jaar afscheid moeten nemen van onze taxichauffeur omdat de gemeente heeft besloten dat een ander vervoersbedrijf beter (goedkoper?) is.

‘Onze’ chauffeur heeft zelf geen kinderen maar is hondengedragstrainer en haalt daar de wijsheid vandaan dat duidelijkheid en consequent zijn heel belangrijk zijn. Hoe mooi is dat! Een liefdevolle vrouw met pit. Op de vele ritjes, als Daan nog als laatste in de bus overbleef om thuis gebracht te worden, hebben hij en zij veel met elkaar gepraat. Hij over voetbal, zij over haar honden. Er is een soort vriendschap ontstaan. Nooit reed ze weg zonder gezien te hebben dat er iemand thuis was om Daan op te vangen. Altijd werd er even gezwaaid……..

Liefdevol

Dit was de laatste rit naar ons huis. ‘Dag Daan!’ zegt zij. Hij geeft, door mij aangemoedigd, haar een hand maar zegt niets, lacht verlegen en vlucht ons huis in. Ze lacht liefdevol ‘Ja, het is moeilijk voor hem hè, maar het is een schat’. ’s Avonds als ik Daan goedenacht ga wensen en ik de deur bij hem dicht wil trekken hoor ik: ‘Mam?’ ‘Ja?’ ‘Denk je dat ik na de vakantie weer zo’n aardige chauffeur krijg?’

Foto: Josep M.A.Rosell

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars