Leven in de wacht

Het dichtstbijzijnde station, 14 kilometer verderop, is een beetje een geval apart. Het ligt ver buiten de bebouwde kom en is vooral bedoeld voor goederenvervoer. Een paar keer per dag stopt er ook een passagierstrein. Daarvan maken reizigers uit de wijde omtrek gebruik, maar behalve een groot parkeerterrein zijn er geen voorzieningen. Een kaartjes-automaat, een klok, een intercom-installatie en een reclamebord, dat is het zo'n beetje.

Het grootste deel van de dag ligt het station er verlaten bij. Als je er een poosje staat te wachten bekruipt je het vreemde gevoel toeschouwer te zijn van een wereld die volledig buiten jou om gaat en er een heel eigen dienstregeling op na houdt. Er is geen personeel, de dingen houden hier zichzelf in beweging. Volgens welke wetten ze dat doen is ook na lang en aandachtig toekijken moeilijk vast te stellen.

Soms komen er opeens een paar treinen achter elkaar voorbij, dan weer gebeurt er een hele tijd niets. Tot de bel weer klinkt en de volgende trein eraan komt. Op willekeurige momenten produceren de luidsprekers met blikkerige stem onverstaanbare geluiden; als het een dienstmededeling is, dan is die niet voor jou bedoeld. De meeste treinen passeren het station op hoge snelheid. Alleen de gele stoptrein mindert vaart en staat, heel even, langs het perron. Een enkele passagier stapt uit en kijkt zoekend om zich heen.

Dan ziet hij mij en zwaait. Een paar tellen later staat hij voor me. Alles is weer gewoon.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars