MENUMENU

Leven in de wacht

Het dichtstbijzijnde station, 14 kilometer verderop, is een beetje een geval apart. Het ligt ver buiten de bebouwde kom en is vooral bedoeld voor goederenvervoer. Een paar keer per dag stopt er ook een passagierstrein. Daarvan maken reizigers uit de wijde omtrek gebruik, maar behalve een groot parkeerterrein zijn er geen voorzieningen. Een kaartjes-automaat, een klok, een intercom-installatie en een reclamebord, dat is het zo'n beetje.

Het grootste deel van de dag ligt het station er verlaten bij. Als je er een poosje staat te wachten bekruipt je het vreemde gevoel toeschouwer te zijn van een wereld die volledig buiten jou om gaat en er een heel eigen dienstregeling op na houdt. Er is geen personeel, de dingen houden hier zichzelf in beweging. Volgens welke wetten ze dat doen is ook na lang en aandachtig toekijken moeilijk vast te stellen.

Soms komen er opeens een paar treinen achter elkaar voorbij, dan weer gebeurt er een hele tijd niets. Tot de bel weer klinkt en de volgende trein eraan komt. Op willekeurige momenten produceren de luidsprekers met blikkerige stem onverstaanbare geluiden; als het een dienstmededeling is, dan is die niet voor jou bedoeld. De meeste treinen passeren het station op hoge snelheid. Alleen de gele stoptrein mindert vaart en staat, heel even, langs het perron. Een enkele passagier stapt uit en kijkt zoekend om zich heen.

Dan ziet hij mij en zwaait. Een paar tellen later staat hij voor me. Alles is weer gewoon.

4 reacties op “Leven in de wacht
  1. anne schreef:

    In de eindeloze tijd van wachten
    is de uiteindelijke ontmoeting
    een gouden moment
    warme omhelzing

  2. Anoniem schreef:

    Leven in de wacht,bij ons in de fam eindigde een leven op de spoorrails. Het is nu 16 jaar geleden maar altijd als ik een trein zie komt die verschrikkelijke dag weer boven.het is niet mijn gewoonte anoniem te reageren. Vinft dit nog te moeilijk om te delen.

    • Adrie Stemmer schreef:

      Heel veel sterkte! Op die manier iemand verliezen moet onvoorstelbaar zwaar zijn. Als je behoefte hebt aan een luisterend oor, neem dan gerust contact op met dominee Fred.

  3. Guus A.V. Fröberg schreef:

    Een mooie gelijkenis! Deed me denken aan ‘Wachten op Godot’

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
9 oktober 2013

6 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars