MENUMENU

Bolchrysanten top 5 (songs over dood en afscheid)

We sluiten de maand november af. Een maand waarin in de kerk die doden worden herdacht. In de protestantse traditie op eeuwigheidszondag en in de katholieke traditie op Allerzielen. In het Franse dorp waar Chris woont, gaat men met bolchrysanten naar het graf. Een muziek top5 over dood en afscheid nemen.

Deze maand was het Allerzielen, een feest van de rooms-katholieken, waarbij de doden herdacht worden. Hier, in Frankrijk, brengt men ‘en masse’ bolchrysanten naar de begraafplaatsen. Op de Franse Antillen, brengt men de dag ‘gezellig’ door, met een fles rum, aan het graf van de ouders. Onbewust gaan mijn gedachten naar mijn eigen ouders, ze waren allebei in de tachtig toen ze overleden, nu 12 jaar geleden. Ik mis ze nog altijd, maar het feit dat ze mij liefde hebben geleerd, is het mooiste cadeau wat ik ooit gehad heb.

In de oorlog leerden zij elkaar kennen, in het dorpje aan de Schelde: hij, de stoere slagerszoon en zij, een bevallige boerendochter. Naast de bommen en granaten vuurde Amor meedogenloos zijn pijlen af:

Toen mijn moeder overleed, was mijn vader letterlijk ontroostbaar. Zijn grote liefde en maatje was verdwenen. Hij staarde dagenlang naar een foto van mijn moeder. Wij hielden ons sterk, maar wij voelden, naast het gemis van onze moeder, die alles verscheurende pijn van hem. Zes maanden na haar is hij overleden:

Het moment dat je weet dat iemand weg is. Het moment dat je beseft dat de stilte voor altijd is gekomen, die oorverdovend kan zijn, zo hard:

Soms, op de vreemdste plaatsen, overvalt mij het gemis. Zo lag ik op een nacht wakker in Taiwan en hoorde ik op de Nederlandse radio een liedje over een volwassen man, die zo graag nog eens naast zijn moeder in de kerk zou zitten, ik kon weer op zoek naar kleenex:

Mensen proberen je te troosten met goedbedoelde cliches, ze zijn waar maar helpen voor geen meter.

‘De pijn slijt met de jaren’, dat zal best, maar dat wil ik helemaal niet, ik wil niet dat het slijt, ik wil voelen. ‘De dood hoort bij het leven’, ook dat zal best, maar zo lang ik leef, voelt de dood als niet natuurlijk, gelukkig! Nou dan maar een cliche van Frank Boeijen:

Fotografie: Sint -Katelijne-Waver
Stem nu op jouw favoriete Top2000 nummers.

Stem nu op jouw favoriete Top2000 nummers en win het Top2000 a gogo boek.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars