MENUMENU

Tranen met tuinen

Ouderdom komt met gebreken, luidt een bekend spreekwoord. Veel ouderen worden getroffen door dementie. Een verandering die met veel angst en onzekerheid gepaard gaat, zowel voor de patiënt als de omgeving. Geloof kan in zo'n situatie een steun zijn.

Onzekerheid

Zijn gerimpeld gelaat met ouderdomsvlekken kijkt me vragend aan. “Wie bent u?” De zachte stem weifelt, alsof er iets van ‘Moet ik dat weten?’ opduikt. In de rechter mondhoek glimt een druppel speeksel. Zijn ogen zijn van een waterig blauw, waardoor je iets van zeeziekte voelt en je onbewust de omgeving afspeurt naar goed houvast. God, hij blijft woordeloos doorvragen: “Kennen wij elkaar?” Word ik hier beproefd? Kennen is een groot woord, maar gerekend naar de tijd die we tot nu toe samen hebben doorgebracht, zou hij toch weet van mijn bestaan moeten hebben. We gaan elke zaterdagochtend naar de viering in het verzorgingstehuis. Maar zo werkt dit niet. Ik kan van alles willen of wensen, maar hij beziet en handelt ondoorgrondelijk. Elke dag opnieuw. Het is ook niet aan mij te bepalen wat er gebeurt, ik kan hooguit meebewegen.

Vergeten

We lopen samen een eindje door de gang naar de kapel en hij vraagt: “Gelooft u?” En zonder mijn antwoord af te wachten gaat hij verder: “Ik wel. Altijd gedaan.” En  zoals meestal borrelt een keer of twee, drie het verhaal van zijn mooie tuin naar boven. Werk van zijn handen, toen was het leven goed. Dat stukje paradijs had moeten blijven bestaan. Maar aan alles komt een eind.  Het is uit met de pret wanneer iets of iemand besluit dat het voortaan anders gaat. Wie veegt zijn schoolbord leeg? Zijn hoofd wordt een vergiet met telkens opnieuw te stoppen gaten. Dat houdt geen mens vol. Wie heeft schuld aan deze situatie en de gevolgen? Ik meng me niet in de discussie in mijn hoofd, maar loop zwijgend naast zijn tuinverhalen. God, wat is het fijn te luisteren. Ik heb vandaag toch geen woorden. Hij wel.

Afscheid

‘Sssstttt”, werpt iemand ons toe en de tuin zinkt weg in de blauw van zijn ogen. Hij draait zich om. Kort staan we in de deuropening van zijn kamer. Hij steekt zijn rechterhand naar me uit: “Dag mevrouw. Dank u wel voor de gezelligheid.” Ik zie tranen in zijn ogen. “Wat lag mijn tuin er weer mooi bij vandaag, vond u niet? En fijn dat u gelooft.” Ik word geraakt, omdat hij ontroerd is. God, wat een mooi gezicht.

Hij zegt: “Mijn tuin!” Ik fluister: “U huilt!”

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars