MENUMENU

Levenstroost

Een mooie bijdrage van Yvon rond het thema 'Troost'. Heb je ook een troostverhaal dat je wilt delen, mail het dan naar Marianne@mijnkerk.nl

4 oktober 1993

De datum 4 oktober betekent voor veel mensen: Dierendag. Een kleinere groep herinnert zich de Bijlmerramp op 4 oktober 1992, toen een vliegtuig zich in één van de flats in de Bijlmer boorde. Een jaar na die ramp, zat ons gezin  ‘s avonds om zeven uur naar de herdenking te kijken. Henk – met wie ik net tien maanden getrouwd was – had de hele dag al last van erge hoofdpijn. En hij had nooit hoofdpijn. ‘s Middags was hij naar de huisarts geweest, maar die kon niets verontrustends vinden. De pijn werd erger en om half acht besloten we dat het beter was nog even contact op te nemen met de huisarts. Henk kon gelijk langskomen. Een half uur later was hij terug. Ik had net koffie gezet. Terwijl hij in de gang zijn jas ophing,  riep ik dat de koffie klaar was. Hij riep terug dat hij er aan kwam.

De dood breekt in

Toen hoorde ik een doffe bons. Ik wilde de gang in om te kijken wat er aan de hand was, maar dat lukte niet,  omdat ik de deur niet open kon krijgen. Door het glas in de deur zag ik hem op de grond liggen. Ik riep zijn naam. Hij reageerde niet. Zijn zoon en een kennis die op bezoek was, zijn via de voordeur de hal ingegaan. Ik rende  naar de telefoon om de huisarts te bellen. Die was er binnen een paar minuten. De ambulance liet langer op zich wachten. Er kwamen uiteindelijk twee ambulances, maar het duurde lang voor Henk uiteindelijk naar het ziekenhuis gebracht werd. Ik ben er achteraan gereden. Ik was blij dat hij in veilige handen was. In het ziekenhuis was het wachten, heel lang wachten. Rond half elf kwam er een arts en die vertelde ons dat Henk was overleden. Toen we ‘s nachts thuis kwamen was alles onwerkelijk. Henk was er niet meer. Nooit meer.

Kwaliteit van leven

We zouden nooit één jaar getrouwd zijn. Het oude huis, dat we net hadden gekocht en dat we wilden verbouwen om samen met onze kinderen een nieuw leven te beginnen, zou hij nooit af zien. Het heeft lang geduurd voor ik dat allemaal echt besefte. En elk jaar draait die film weer op 4 oktober. Ook de dagen daarvoor ben ik er veel mee bezig. Al is het al 21 jaar geleden,  op 4 oktober lijkt het zoveel korter … Het leven is onvoorspelbaar. We gaan er altijd van uit dat ons niets kan overkomen. Het gebeurt altijd bij een ander. Totdat je zelf met die verschrikkelijke werkelijkheid wordt geconfronteerd: Het kan zomaar de laatste dag zijn van jou of van een geliefde. Sindsdien probeer ik  elke dag te zien als een geschenk. Als 24 uur waar ik ten volle van moet genieten.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars