Twee aan twee gaan mensen

Nog even en dan gaat het grote Vierdaagse evenement in Nijmegen weer van start.

‘Nog even, nog even geduld. Straks mag je weer.’ bemoedig ik lachend een goede vriendin, die staat te popelen om de Nijmeegse Vierdaagse weer te lopen. Voor de dertiende keer. En het wordt dit jaar de 99ste wandeltocht. Volgend jaar zal waarschijnlijk nog grootser uitgepakt worden om het eeuwfeest te vieren met de ruim 40.000 deelnemers. Mijn vriendin glundert. ‘Ik ben al flink aan het oefenen, want zonder dat soort voorbereiding vooraf is het wel erg zwaar. Wat verheug ik me weer op het wandelen, maar meer nog op de ontmoetingen.’ wrijft ze zich in de handen.

Foto: wandelnet.nl

Foto: wandelnet.nl

Oefening

Elke dag zie ik ze lopen, mensen die  oefenen voor de Vierdaagse. In groepjes, maar veel vaker twee aan twee houden ze er flink de pas in. Gepakt en gezakt, in gepaste kledij zie ik ze babbelend of juist zwijgend langs de wegen trekken. Ik glimlach, elke keer wanneer ik de duo’s voorbij zie gaan. Een gelaagde glimlach, want vóór 2012 liep ik ook grote afstanden met een rugzakje om. Dat is voorgoed verleden tijd. Mijn rechtervoet kan dat niet meer aan. De herinnering aan die tijden, met veel plezier en gezamenlijk afzien, zijn goed. Als door een fotoboek ga ik er doorheen. Ik glimlach om de voorpret van de mensen, om het vooruit denken: Haal ik het deze keer (weer), maak ik mijn tocht af? Hebben we goed weer denk je? Hoe ver van tevoren moet ik mijn nieuwe wandelschoenen inlopen? Zullen die en die weer meedoen?’ Belangrijk is dat de wandelaars zich goed voorbereiden. Dat ze er klaar voor zijn.

Emmaüs

Als ik mensen twee aan twee zie wandelen, letterlijk langs de wegen sjouwend, komt vaak het beeld van de Emmaüsgangers naar boven. De Emmaüsgangers waren de bezoekers aan een viering van het paasfeest in Emmaüs, een dorp in Judea op ruim tien kilometer van Jeruzalem. Volgens het Lucasevangelie zou Jezus direct na zijn verrijzenis aan twee discipelen zijn verschenen, die hem eerst echter niet herkenden. Een van de Emmaüsgangers, Kleopas, is verbaasd dat de vreemdeling die met hen mee loopt, niet van Jezus’ dood op de hoogte is. Jezus vertelt hen niet wie hij is, maar luistert, vertelt, loopt mee en pas bij de gezamenlijke maaltijd, waarbij hij het brood breekt, herkennen ze hem. Hij wordt daarna ‘onttrokken aan hun blik’. Ze blijven achter en praten over wat ze meegemaakt hebben. De dag erna vertellen ze aan de andere apostelen wat ze meegemaakt hebben. Ik vermoed dat ze dit verhaal nog talloze malen hebben verteld. Aan iedereen die het maar wilde horen.

Leven

Tijdens de vier Nijmeegse dagen loop je je eigen ritme volgens een vooraf bepaald traject. Samen met tienduizenden anderen. Heel wat mensen gaan twee aan twee. Je maakt kennis met mensen die je nog nooit ontmoet hebt. Je maakt nieuwe vrienden, die na het evenement weer naar huis gaan. Mensen leren elkaar (wat beter) kennen en gaan dan weer hun eigen weg.  In het verhaal van de Emmaüsgangers heerst er een hevige bewogenheid onder de leerlingen van Jezus: ‘Zou de Heer werkelijk verrezen zijn? Zou die lang aangekondigde voltrekking inderdaad hebben plaatsgevonden? En zo ja, wat zijn de gevolgen daarvan voor ons, voor de wereld?’ En dan voegt die Ene zich bij hen en bemoedigt hen. Bij de maaltijd opent Jezus hen de ogen door dat ritueel dat zo bij Hem hoort. Voor mijzelf heeft dit grote betekenis: wat er ook gebeurt, blijf doorgaan en vertrouw erop dat je (be)geleid wordt. Ik moet zelf wel proberen te onderscheiden wat van belang is op mijn weg, op mijn levenspad. Ik moet mijn ogen en oren openhouden, terwijl ik optrek met andere mensen en de grote verhalen en mijn eigen ervaringen deel.

Wandel ze!

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars