MENUMENU

Twijfel is geen ongeloof

Van jongs af aan ben ik een twijfelaar geweest. Ik kon niet anders dan geloven in God, maar daar had ik wel veel vragen bij.

Vragen die jij ook misschien stelt: waar is God te midden van al het lijden? Wat merk ik eigenlijk van God? Is het echt waar dat hij de sterkste is? Soms voelde ik me een gevangene van mijn eigen vragen. Ik wilde niet blijven vragen, niet blijven twijfelen, maar ik ontsnapte er niet aan. Ik spiegelde me aan de ongelovige Thomas, leerling van Jezus. Ik preekte graag over een uitspraak uit Marcus 9: ‘Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp.’ En een uitspraak van één van mijn professoren was zo’n beetje mijn lijfspreuk: ‘Twijfel is geen ongeloof.’

Ommezwaai

Maar het is je vast al opgevallen. Ik schrijf in de verleden tijd. Mijn twijfel is eigenlijk verleden tijd. Hoe kan dat? Is er iets bijzonders gebeurd? Heeft God zich tot mij persoonlijk gericht? Nee. Bij mijn weten niet. Ik zou voor deze ommezwaai graag een rationele verklaring willen geven, maar die is er niet. Ergens onderweg is er iets veranderd. Ergens in de afgelopen jaren. Ergens, maar waar precies en hoe precies? Ik zou het niet weten.

Rijk

Wat ik wel weet, is hoe het voelt. Ik voel me veilig en sterk. Niet omdat God nu meer van mij gecharmeerd zal zijn dan eerder. Niet omdat het mij en de mijnen zo heerlijk voor de wind gaat. Niet omdat ik op mijn vragen een bevredigend antwoord heb gekregen. Nee, er is net zo veel wat ik niet begrijp. Maar blijkbaar leg ik dat nu naast me neer. I surrender. Ik geef me over aan God. En nogmaals: zo simpel als dat klinkt is het dus niet. Maar nu het is gebeurd, voel ik me vaak rijk. Zijn liefde en zijn opdracht tot liefde maken me rijk.

Afbeelding: ‘Doubting Thomas’, Guercino

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars