Uitvaartverzorger Robin: ‘Die arm op de schouder of warme handdruk… het kan nu allemaal niet’

Als mensen iets nodig hebben na een groot verlies, dan is het wel troost. Maar coronamaatregelen maken het ingewikkeld om mensen te kunnen troosten, merkt uitvaartverzorger Robin de Bruin. ‘Het is ontzettend schrijnend wat er gebeurt. Echt hartverscheurend.’

Hoe heeft corona je werk als uitvaartverzorger veranderd?

‘Er zijn natuurlijk de regels die voor iedereen gelden, denk aan de 1,5 meter afstand. Maar daarnaast kregen we met ingrijpende veranderingen te maken. Denk aan een maximum van 30 personen bij de uitvaart. Daarnaast is het niet meer mogelijk een condoleanceregister te tekenen, en ook de ontmoeting en het kopje koffie na de plechtigheid kan niet meer. Dat heeft een grote impact op mensen. Ik kom in mijn werk altijd in beeld op een moeilijk en verdrietig moment. Maar nu moet ik ook nog eerst uitleggen wat allemaal niet meer kan. Dat is extra verdrietig.’

Hoe ga je om met die beperkingen in je werk?

‘Veel uitvaartondernemingen komen niet meer bij mensen thuis, maar spreken alles online door. Daar kiezen wij bewust niet voor. Wij nemen de regels van RIVM in acht, en houden afstand, maar juist dat eerste bezoek aan huis, vinden we extra belangrijk. Daarnaast bieden we mensen de mogelijkheid om hun geliefden kort na het overlijden nog te zien. Dus niet nadat hij of zij drie dagen in de koeling heeft gelegen. Natuurlijk adviseren we wel om de overledene niet aan te raken, maar voor het verwerkingsproces is het belangrijk dat je nabestaanden deze kans tot afscheid geeft. Het zijn heel verwarrende tijden voor nabestaanden. Aan de andere kant zorgt de verplichte kleinschaligheid van begrafenissen en crematies ook voor meer intimiteit en intensiteit. Dat heeft ook iets moois.’

begrafenisondernemer RobinWelke situaties maak je zoal mee?

‘Ik hoor veel schrijnende verhalen. Zo was er een man die een jaar lang voor zijn demente vrouw had gezorgd tot het thuis niet meer ging. Ze was net in februari verhuisd naar een verpleeghuis, toen corona in maart losbrak. Ze raakte besmet op de afdeling in het verpleeghuis waar ze verbleef en binnen een week was ze overleden. Terwijl ze kort daarvoor, los van haar ziekte, een sociaal en gelukkig leven leidde. Ze waren 50 jaar gelukkig getrouwd geweest, maar die laatste week kon haar man haar alleen maar zien door het raam. Hartverscheurend. Hij heeft zich heel schuldig gevoeld, en vroeg zich af of hij haar niet thuis had moeten houden.’ 

Welke rol speelt je geloof in je werk?

‘Mijn levensmotto haal ik uit 1 Corinthiers 13: De liefde is geduldig en vol goedheid. Ik heb voor dit vak gekozen, omdat ik dienend bezig wil zijn. Ik zie mezelf als een stukje gereedschap door mensen bij te staan in moeilijke tijden. Juist in deze tijd probeer ik mensen iets extra’s mee te geven, zoals een gedicht met een boodschap, een stukje uit de Bijbel of een kort gebed. Natuurlijk kijk ik daarbij wat past bij een familie. Ik wil graag iets betekenen voor mensen in een sterk individualistische wereld. En zonder mezelf op de borst te willen kloppen: het raakt me als ik een bos bloemen op de mat vind, of een mooie kaart in de bus, omdat mensen mijn begeleiding en betrokkenheid gewaardeerd hebben.’ 

Deel dit verhaal:
Annemarie van den Berg - Nap

Geschreven door:

Thema: Blog
30 april 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief