Veranderingen

Het leven is een aaneenrijging van overgangssituaties. Een keten van nieuwe ervaringen.

Gisteren ging ik op bezoek bij een oude bekende. Een religieuze op leeftijd, die door fysieke ongemakken eind vorig jaar naar een verzorgingstehuis moest verhuizen. De zuster heeft 47 jaar zelfstandig gewoond en haar leven gewijd aan lesgeven en Zen-meditatie. Het was en is nog steeds een kittige dame, behoorlijk onderricht en met een stevige mening. Ik was benieuwd of ze deze nieuwe fase in haar leven kon omarmen. Weinig mensen houden van sleur, maar nog minder mensen van verandering. Vooral als dat veranderingen zijn, die behoorlijk ingrijpen, zoals verslechterde fysieke, financiële, of familiale omstandigheden. Veranderingen waar je in eerste instantie van denkt: hoe moet dit verder?

Open handen

Het verzorgingstehuis oogt toegankelijk door het vele glas. Het staat in een bomenrijke omgeving en ademt een rustige sfeer uit. Een vriendelijke receptioniste wees me de weg naar het appartement van de zuster. “Dat is Marianne, kom verder”. De zuster verwelkomde me met een brede glimlach op het gezicht vanuit haar speciale stoel . “Wat ziet u er goed uit!” sprak ik verrast. Een heel verschil met de laatste keer dat we elkaar zagen. Ze was toen erg ziek geweest en wist dat ze niet langer zelfstandig kon blijven wonen. “Er wordt hier goed voor me gezorgd”, zei ze, “en zo niet, dan laat ik ze dat wel weten!” Op mijn vraag hoe ze de overgang naar de nieuwe situatie ervaren heeft, antwoordde ze: “Natuurlijk wist ik dat dit eens zou gebeuren. Ik ben per slot van rekening bijna 85 jaar. Het is erg wennen, maar ik heb een prima appartement, goede mensen om me heen en lieve mensen die me nog eens bezoeken.” Ze glimlachte ondeugend. “Levenskunst, Marianne, is tenslotte weten om te gaan met wat God op je pad brengt. Of wie God langs stuurt. Het mag niet bevallen, maar je zult het ermee moeten doen. Dat is met open handen leven.”

Meebuigen

Op  de terugweg overdacht ik de gesprekken van die dag. Een oude sterke boom verzwakt en buigt mee met de situatie. Met wat geknars en gesputter af en toe, maar het buigen is onomkeerbaar. Van geboren worden tot aan sterven is het meebewegen. Jezelf verhouden met wat het leven je brengt. “Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede”. Echte overgave aan het Leven, met alle consequenties van dien, is vaak lastig. Toch is dat stugge, onvoorspelbare in het leven ook mooi. Het bevat iets van herschepping. Gods doorgaand bezig zijn met ons. Wedergeboorte of vernieuwing is in de eerste plaats een verandering van denken die God tot stand brengt door de actieve werking van Gods Geest vanuit het hart van de gelovige. Daar kan je voor buigen of niet. Ik wil meer met die open handen leven, waarover de zuster sprak. “Goed doen, gebed en stilte, dat zijn mijn levensmedicijnen”. Op de weg terug naar huis heb ik aandachtiger naar oude bomen gekeken.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars