MENUMENU

Verdriet

Woensdagmiddag wordt Mieke door haar moeder bij mij gebracht. Mieke is 8 en komt onregelmatig bij mij in de opvang. Mieke is gek op een van mijn katten, net als wij zelf.

Tulpen

Vandaag heeft ze een bosje tulpen meegenomen. “Niet voor jou hoor!”, roept ze lachend, “Ze zijn voor Siebert!” Siebert is een van mijn katten. Bijna 18 jaar. Oud! En hij gaat de laatste tijd langzaam achteruit. Ik vertel Mieke dat het niet zo goed gaat met Siebert, dat hij erg oud is, en ziek. En dat ik het heel lief vind dat ze tulpen voor hem meegenomen heeft.

Ziek of?

Ik twijfel al een paar dagen of ik met Siebert naar de dierenarts moet gaan. Ik wil eigenlijk niet meer dokteren. En eigenlijk weet ik wel, dat áls ik naar de dierenarts ga, de kans groot is dat ik zonder kat weer thuis kom. Ik stel het uit! Maar als ik vrijdag aan het einde van de middag Siebert zie lopen, besef ik dat dit niet meer kan. Hij is broodmager en heeft rare opgezette voorpoten.

Naar de dierenarts

Ik bel de dierenarts en de assistente zegt me dat het toch beter is om langs te komen. Huilend vertel ik mijn kinderen dat ik toch met Siebert naar de dierenarts ga en dat ik denk dat ik zonder hem thuis kom. De jongste twee willen mee, de oudste niet. Ze knuffelt Siebert voordat we weggaan. De dierenarts bevestigt mijn vermoeden. Het is beter als we Siebert laten gaan. Met z’n drieën aaien en kroelen we Siebert terwijl hij rustig inslaapt. Het is goed zo. Rust zacht Siebert.

Weer thuis

Toch enigszins aangeslagen gaan we verder tot de orde van de vrijdagavond. Tot ik plotseling aan Mieke denk. Ik besluit haar moeder een appje te sturen. Zaterdagochtend appt ze terug. Mieke is heel erg verdrietig. Of ze nog even naar Siebert toe kan. Ik laat haar weten dat de dierenarts er voor zorgt, dat Siebert naar het dierencrematorium gaat.

Tranen

Even later belt Mieke. In tranen. Ze vraagt waarom we Siebert laten cremeren. Ik leg uit dat ik onze tuin niet geschikt vind om een dier in te begraven. Dat snapt ze. Maar ze is zó verdrietig. Ik zeg haar dat ze niet verdrietig hoeft te zijn. Siebert was oud en ziek en hem laten inslapen was beter. Nu is hij in de poezenhemel, waar hij weer lekker kan spelen. En waar zijn vriendinnetje Lotte ook is.

Toch is het goed zo!

Terwijl ik dit vertel maak ik er zelf een beeld van. Zou zoiets bestaan? Een poezenhemel? Is dat dezelfde hemel als de mensenhemel. Ik zie de zon schijnen en ik zie een jonge Siebert genieten.
Ik droog mijn tranen. Het is goed zo!

 

foto:Jacqueline Jacobs

 

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
27 februari 2017

5 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars