MENUMENU

Verhuizen

‘Als je gaat verhuizen, dan besef je weer hoe rijk je bent’, zeiden de afgelopen dagen meerdere dorpsgenoten tegen mij. Een waarheid als een koe.

Het is maar liefst negen jaar geleden, maar nu is het weer zo ver: mijn Kees is beroepen en de verhuisdozen staan weer klaar. De vloerbedekking en de planten in de tuin zijn ons al voor gegaan en nu gaan wij er achteraan. Niet meer met z’n zessen, maar met z’n drieën, de andere kinderen zijn uitgevlogen.

Nostalgie

Wat een spullen! Wat een herinneringen! Kees, met zijn nostalgische inslag, heeft het er soms moeilijk mee. Zijn examens. Collegedictaten. Pastorale aantekeningen van duizenden gesprekken. ‘M’n gevoel plaagt me.’ Ik, nuchtere Friezin, begrijp daar niets van. Ook mijn hele papieren leven passeert de revue, maar ik blijf van buiten en van binnen dezelfde.

Kompas

Ons kompas heeft ons een half jaar geleden van het Westen naar het Zuiden gewezen en ik ben ervan overtuigd dat we de goede kant opgaan. Negen jaar geleden, toen wij van het hoge Noorden naar het volle Westen gingen, vonden we de oversteek allemaal spannend. We hielden ons stevig vast aan ons motto van toen: Waar we met z’n zessen naar toe gaan, daar komt het altijd goed en is de zevende nabij.

‘Ik ben erbij’

Dat kunnen we nu niet meer zeggen: we zijn vaak – zeker door de week – nog maar met z’n drieën. Maar ik zeg wel wat ik in de afgelopen negen jaren heb ervaren: hij wiens naam ‘Ik ben erbij’ betekent, is nabij. Bij ons drieën in het Zuiden en bij de andere drie in het Westen. Hij is er bij en hij zal er altijd bij zijn. Bij mij en de mijnen en bij jou en de jouwen.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars