Verhuizing nummer 12

En ineens staan ze er weer. Een hele grote stapel nog opgevouwen dozen. Verhuisdozen. Het vult de halve gang en we kunnen er niet meer omheen: deze maand gaan we verhuizen.

Het is nog niet eens zo lang geleden dat we de knoop hebben doorgehakt en besloten om een poging te doen ons huis te verkopen. En toen besloten we ook om niet in onze huidige woonplaats te blijven, maar weer terug te gaan naar Drenthe. We dachten dat het misschien wel niet zo heel snel zou gaan, onze woning verkopen in een aardbevingsgbied met in de omgeving allemaal huizen die worden gesloopt of waar anderen worden versterkt. Dat bleek heel erg mee te vallen. Binnen anderhalve week was ons huis verkocht.

En weer een week later hadden we een ander huis gekocht. Alles nog onder voorbehoud van financiering weliswaar, maar we gaan er vanuit dat dat allemaal goed komt. Dan zit je ineens in een molen van heel veel dingen regelen. Allereerst moesten we op de laatste dag voor de zomervakantie nog proberen een school te vinden voor onze beide dochters. Met wat tips is dat in ieder geval allemaal nog gelukt.

Inmiddels zijn er al heel wat spullen richting Kringloop of ‘weggeefhoekjes’ gegaan en volgende week staat er voor de tweede keer een lading grof vuil op onze stoep, dat in deze gemeente nog mooi wordt opgehaald. En nu dus de verhuisdozen in de gang. Ik merk dat het me een soort energie geeft. Adrenaline denk ik. We hebben er met z’n allen zin in en kunnen niet wachten om straks in ons nieuwe huis aan de slag te gaan.

Het is niet de eerste keer dat ik verhuis. Wat in mijn jeugd nog nooit was gebeurd, heb ik later aardig  ingehaald. Als ik het even optel, is het deze keer de 12e keer dat ik verhuis (tijdelijke korte verblijven voor studie of stage niet meegerekend). Soms onder leuke omstandigheden, soms was de aanleiding ook minder plezierig, maar ik weet ondertussen aardig goed wat er bij komt kijken.

En hoewel ik er veel zin in heb, is er ook een minder mooie kant. Dat is het afscheid van de mensen waar ik een band mee heb opgebouwd. En vooral ook de kerk waar we zulke mooie mensen hebben leren kennen, boeiende gesprekken hebben gehad, hebben gezongen, gelachen en gehuild. Als ik denk aan eerdere verhuizingen, weet ik dat die contacten het langst blijven bestaan. Omdat je samen lief en leed hebt gedeeld. Er voor elkaar kunt zijn.

In onze ‘nieuwe’ woonplaats hoeven we niet te zoeken naar een nieuwe kerkelijke plek. We gaan weer terug naar waar we 9 jaar geleden vertrokken. Het contact is altijd gebleven en we worden weer met open armen ontvangen. Bijzonder dat een gezamenlijke geloofsbeleving dat met je doet.

Ik hoop en verwacht ook een beetje dat de band die we in onze huidige gemeente hebben opgebouwd sterk genoeg is om te blijven. Niet meer wekelijks in contact, maar voor altijd verbonden.

 

3 reacties op “Verhuizing nummer 12
  1. Avatar Fredy Meijer schreef:

    Waarom verhuis je wéer?

  2. Avatar Christien Bethlehem schreef:

    Mooi geschreven en het komt goed

  3. Avatar Anoniem schreef:

    Goede verhuizing gewenst voor jullie en een mooie tijd in Assen.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
3 augustus 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief