MENUMENU

Troost bij verlies

Een dierbare is gestorven. Er is leegte en gemis. Toch is er ook troost.

Je bent er niet meer. Ineens is je aardse bestaan voorbij. We hadden nog plannen, wilden elkaar binnenkort weer ontmoeten. Maar dat werd ons onmogelijk gemaakt door … de dood.

Voelbaar aanwezig

Dit is zo dubbel. Ik weet dat je lichaam in die kist lag tijdens de uitvaart, maar ik hoor je stem nog steeds. Zie je energieke bewegingen nog voor me. Ook al had de kanker in wezen al gewonnen. Je bleef zo lief en belangstellend: “Niet te hard knuffelen! Dat doet pijn. Ik ben zo blij dat ik je zie, hoe gaat het met je?” En nu, nadat ik je kist in de kerk heb zien staan met al die bloemen die mensen meebrachten om jouw leven te vieren, ben je er nog steeds. Ik voel je en hoor je. Je woorden bereiken me nog. Je zal zo gemist worden, maar ook zo herinnerd. En dit alles troost me.

Herinneringen

Ik herinner me jou zo … levend! Je was er gewoon en bent er nog steeds. “Wat fijn je weer te ontmoeten!” In levende lijve, in warmte en vriendschap. Wat mooi!” zei je nog toen ik je nog zo kort geleden zag en kon aanraken. Waar ben je nu? Je maakte nog een pan soep voor al die wandelaars, voor mij speciaal een soepje zonder ballen, omdat ik dat lekkerder vind. Je was zo blij met je mooie pruik, de chemo kon je schoonheid niet vernietigen. Je zag er zo levendig en vrolijk uit met je blonde, korte haar. “A Toi la gloire” zongen we op jouw verzoek, terwijl je kist flink bewierookt werd. Ook dat had je aangegeven, flink bewierookt worden. Met dat Franse ‘U zij de glorie’ , schetste je een herinnering voor ons: leef je leven, blijf zolang mogelijk doorgaan, maar besef bij elke stap dat je lot in handen van God ligt. En vertrouw daarop, gééf je over aan God, die je met open armen zal ontvangen. Dat troost me, dat je rust en vrede kent. Voor eeuwig.

Eeuwig leven

Voortleven, dat is eeuwig leven bij God. Ik kan er me niet echt een voorstelling van maken, maar dat hoeft ook niet. Jij vertrouwde daarop. We waren de fase van lange tafels, engeltjes en gouden bordjes met rijstepap voorbij. We mijmerden over ‘en daarna’, maar konden er niets zinnigs over zeggen. Alleen maar spreken over hoop en vertrouwen. Grote woorden voor kleine mensen die het leven trachten te begrijpen. En dood hoort bij leven. Niemand leeft eeuwig. Dat houdt geen mens vol. En dat troost me eigenlijk ook wel.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
28 oktober 2014

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars