Verslagen

Morgen gaan we weer naar de kerk en mijn man en ik willen dat hij meegaat. Maar we lopen tegen een puber vol weerstand aan.

Kerk

“Als je maar niet denk dat ik met jullie mee ga!!!!” Zoonlief kijkt me boos aan. Het is de eerste zaterdag na onze terugkomst van de vakantie. Morgen gaan we weer naar de kerk en mijn man en ik willen dat hij meegaat. Maar we lopen tegen een puber vol weerstand aan. We besluiten het verder te negeren en morgenochtend te doen alsof er niets aan de hand is.

Dekbed

De wekker loopt af. Ik besluit blijmoedig de slaapkamer naast ons binnen te lopen en opgeruimd aan te kondigen dat er aangekleed mag gaan worden om na het ontbijt naar de kerk te gaan. De moed zakt me al snel in de schoenen “Je weet toch wat ik gisterenavond heb gezegd? “ wordt mij toegesnauwd onder het dekbed vandaan. “Ik ga níet mee!!!! Je weet toch dat ik het  moeilijk vind om een uur lang mijn mond dicht te houden??”.

Capitulatie

Direct dwalen mijn gedachten af naar de keren dat we wel met elkaar naar de kerk gingen. Bijvoorbeeld toen er werd afgekondigd dat er iemand binnen de gemeente was overleden.  Direct ging Daan overeind zitten, keek om zich heen en riep: “Wie is er dood?” Maar ook de andere keren dat de gang van zaken en de mensen om ons heen in de kerk tijdens de dienst luidruchtig uitgebreid besproken  moesten worden. Direct ook bekruipt  mij mijn eigen gene en ongemak in dat soort situaties.
Ik murmel nog wat over dat het fijn is om in de kerk de verhalen over de Here Jezus te horen,  fijn ook om met elkaar te zingen en probeer hem tot slot te overtuigen met de opmerking dat de dominee echt geen lange preek heeft. Maar van binnen voel ik dat ik al gecapituleerd ben. Daan ziet en voelt het ook en pakt demonstratief een Donald Duck om in te lezen.

Bij de ontbijttafel aangekomen kijkt mijn man mij vragend aan. “Hij gaat niet mee”, zeg ik en voel mij verslagen.

3 reacties op “Verslagen
  1. Avatar m. schreef:

    ja, op een gegeven moment kun je je kinderen niet meer aan de hand meenemen en beslissen ze zelf wat ze doen, kerkgaan of niet, muziekles of niet, sporten of niet enz

  2. Avatar anne schreef:

    Ook het kind voelt zich verslagen
    vanwege het onbegrip naar elkaar
    Onderweg in de zoektocht naar hetgeen er ‘is’
    zijn heel veel obstakels en valkuilen.
    Laat hem niet vallen
    maar ben er voor hem als hij “valt”.

  3. Avatar Ella de Jong schreef:

    Zou het haalbaar zijn om er toch iets positiefs uit te laten komen?
    Bijvoorbeeld dat je zoon je mag ‘overhoren’ als je thuis bent. Pubers willen graag serieus genomen worden. Als jullie napraten over de kerkdienst nav de ‘overhoring’ is er misschien nog niet zo veel verloren, toch?

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
13 september 2014
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief