MENUMENU

Kun jij het nog?

Daar kwamen ze. Zeven, vijf en drie. Meiden. Dochters van mijn zus. Uit logeren. De koffer moet uit de auto worden getild en naar binnen gesjouwd. De jongste, drie, zegt heel dapper: Ik kom logeren! Direct kijkt ze naar haar moeder ‘Ja toch, mama?’ Ja schat, je gaat logeren. Komt goed!, hoor ik mijn zus geruststellend zeggen.

Binnengekomen moet natuurlijk direct de koffer worden uitgepakt. Werken is dat. Hard werken. Koffer op zijn plek. Huis verkennen, bedden opmaken. Weten waar je slaapt. Zeker als je de eerste keer uit logeren gaat. Direct de koffer open, want daar zit Aap in. Die is er altijd. Gelukkig, Aap is er. IJsbeer is er ook. En Pop. En de twee slaapknuffels trouwens ook.

Grinnikend kijk ik toe hoe alles wordt veiliggesteld. Poppen, beren, zussen in het gareel gezet. Je ziet haar bezig. Maar ja, als alles klaar is, dan begint het logeren pas… Veiligstellen is een. Veilig weten is twee. Dat komt aan op vertrouwen. Het komt goed! Mama heeft het zelf gezegd.

Glimlachend zie ik haar de dag erna op de bank liggen. Moe van het spelen legt ze haar koppie neer. Bij haar tante. Mama had gelijk. Ze weet zich veilig. Haar zussen kruipen erbij. Er wordt voorgelezen. Een bekend en vertrouwd verhaal. Over die grote en die kleine beer.

Opeens schiet mij die tekst door het hoofd: “Komt allen tot mij die vermoeid en belast zijt. Ik zal u rust geven.” Mooi, denk ik, zo te mogen rusten bij God. Maar, kan ik dat nog? Mij zo veilig weten als een kind. Opeens zie ik mijzelf van zondag tot zondag gaan. Werken, rennen, razen, alles veiligstellen.

Kan ik het nog? Kan ik mijn hoofd nog neerleggen en mij domweg veilig weten, omdat Hij het heeft gezegd?

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars