MENUMENU

Verwonderen, bewonderen

Stiekem helemaal alleen

Maandag was ik in de dierentuin, helemaal alleen. Of, nou ja, helemaal alleen… Ik was er met bijna 1000 vrijwilligers van de stichting waarvoor ik werk. Het programma van de dag was gevuld met workshops en één daarvan was een tour door de dierentuin met gids. Dat leek me wel wat, want die dierentuin wilde ik sowieso bekijken. De gids nam ons mee de bush in en ze vertelde allerlei wetenswaardigheden over de vegetatie, de dieren, de regeninstallaties. Het was eigenlijk best boeiend, maar toch, iets in mij wilde weg. Ik voelde me ontzettend beperkt door het lopen met een groepje en een gids. Ik wilde sneller, meer zien, verder kijken. Dus ging ik ervandoor, stiekem, helemaal alleen.

Alleen met mezelf

Het was nog vroeg in de ochtend en er waren nog weinig bezoekers. Voor mijn gevoel liep ik dus echt alleen. Normaal gesproken ben ik op dit soort plaatsen in het gevolg van 3 jonge kinderen, die bij iedere speeltuin willen spelen, op iedere rots willen klimmen en bij iedere mus blijven stilstaan. Nu was ik alleen met mezelf en het was heerlijk! Ik kon op eigen tempo lopen, bekijken wat ik boeiend vond en voorbij lopen wat me niet zo interesseerde. Ik heb met volle teugen genoten.

Overdonderd, overweldigd, ontroerd

Bij het lopen door de verschillende nagebouwde landschappen, met bomen, planten, vogels, insecten, grote en kleine dieren, allemaal passend bij dit nagebootste stukje aarde, raakte ik onder de indruk van de diversiteit van de schepping. Prachtige grote roze bloemen die in trossen in de bush hingen, watervlugge blauw met groene hagedisjes die soms heel eventjes bleven zitten, maar nooit lang genoeg voor een goede foto, bizarre vogels met steltpoten en gekke verenpluimen, die sierlijk en onverstoord door het gras schreden. Het was prachtig! De eindeloze creativiteit van de schepping, van de schepper zelf. Ik werd erdoor overdonderd, overweldigd, het ontroerde en maakte me ontzettend vrolijk.

Kadootje

Zo wandelen door de dierentuin, die nog niet eens de natuur in zijn puurste, ongerepte vorm is, deed me ontzettend goed. Het was een kadootje. Zonder verder doel, wandelen, verwonderen, bewonderen.

Wat was jouw verwonderende ervaring in de natuur?

4 reacties op “Verwonderen, bewonderen
  1. Lineke schreef:

    Een wandeling op Schiermonnikoog…het stormde en regende…plotseling zag ik een braam, mooi paars en rijp om te eten…op dat moment brak het wolkendek even open…

  2. marina schreef:

    ik was eens in canada in een bos, kon het niet geloven zo mooi , net een filmset, een watertje, mooi groen, maar vanmiddag in mijn tuin werd ik ook stil van het kijken naar de bijtjes die druk vliegen van bloem naar bloem en de merel die heel druk is om voedsel te zoeken voor zijn kroost. En de heerlijke zon, niet te warm, niet te fris, ideaal..

  3. Yo schreef:

    Vanmiddag in een postzegelklein stuk oud bos bij Heemstede. Ik rook bos.

  4. CM schreef:

    Ik verwonder mij telkens over de schoonheid van de grote en kleine dingen in de natuur natuur.
    Ik verwonder mij over de grootsheids Here Gods zijn schepping. Alles lijkt met elkaar verbonden.
    Ik verwonder mij hoe mensen met natuur omgaan. En zie dat men de wereld misbruikt
    Ik verwonder mij over de kracht die God mij geeft om mensen hierop te wijzen.
    Ik bid voor geloof, liefde en hoop. Voor alle mensen , alle natuur en een gezegende toekomst.
    Dat we alle mensen mogen blijven helpen om goed rentmeester van Gods schepping te zijn.

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Blog
3 juli 2016

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars