MENUMENU

Vieren met de tranen in de ogen

Mooie dag

Mooie zondagse wandeling, in het zonnetje, over veld en door stukjes bos. Met de familie van mijn lief. Klinkt fijn. En dat was het ook. Maar het was ook dubbel. We bezochten de natuurbegraafplaats waar mijn schoonvader een graf heeft gekocht. Een graf wat naar alle medische waarschijnlijkheid niet heel lang meer op hem hoeft te wachten. Daar stonden we, met zijn allen rond het stukje gras waar we over weken, misschien een paar maanden weer staan, maar dan zonder opa erbij. Want ook al ligt zijn lijf dan in een kist, precies daar, hij is er dan niet meer bij. Hij is dan veilig thuis bij God, zijn hemelse vader. Geen lijden meer, geen pijn, alleen maar hemelse vrede. Nu speelden mijn zoons er, onwetend over wat het inhoudt; doodgaan.

Nijn had een dikke traan

Bij de bibliotheek leende ik boekjes over doodgaan, voor mijn jonge kinderen. En toen ze in bed lagen las ik zelf alvast Lieve oma Pluis, waarin Nijntje een dikke traan had, omdat oma Pluis was doodgegaan. Ik heb het hele boekje gehuild, want hoe, hoe in hemelsnaam ga ik dit ooit voorlezen aan mijn zoontje van 3? Hoe ga ik hem vertellen dat opa er straks niet meer is.

Open deuren

Jezus moest zijn vrienden en volgelingen ook vertellen dat hij dood zou gaan. Ze begrepen het niet. Hij legde het uit, in bedekte termen, in gelijkenissen, recht voor zijn raap, maar ze begrepen er niets van. Ze waren verbijsterd en verdrietig toen hij daadwerkelijk aan het kruis genageld werd. Ze waren in rouw. Dat hij na zijn dood ook weer zou opstaan, dat had werkelijk geen van hen gesnapt. En toch deed hij het, hij stond op uit de dood, zodat wij hem kunnen volgen naar de hemel. Zodat de deuren open zullen staan als onze tijd gekomen is.

Vieren

Ik snap er nog niks van, van dood. Ik weet nog niet hoe het zal zijn straks. Maar ik weet wel wat Jezus beloofd heeft: Ieder die in hem gelooft, zal niet sterven, maar voor eeuwig leven.*  En dat zullen we vieren, als we straks opnieuw rond dat stukje gras staan. Vieren met tranen in de ogen, maar vieren zullen we!

*Johannes  3 vers 16 uit de Bijbel in Gewone Taal

5 reacties op “Vieren met de tranen in de ogen
  1. Maria schreef:

    Heel mooi stukje ik weet dat mij dat ook te voor staat mijn vadder is 93, nog gaat alles goed maar er komt een tijd dat ook wij afscheid moeten nemen daar heb ik het heel moeilijk mee, mijn vader is niet gelovig dus daar kan ik alleen mij zelf mee troosten dat hij ook in de hemel komt maar er over praten gaat niet. Bedankt voor je verhaal heel mooi.Groetjes van Maria.

    • Geesje Jaakke Geesje Jaakke schreef:

      Dan is de situatie zeker moeilijk. Ik wens je sterkte! We mogen weten dat Gods oog op je vader is, zelfs als hij dat zelf niet weet.

  2. Mar schreef:

    Ook ik weet dat ik er binnen afzienbare tijd voor sta..een ouder verliezen. Dementie..wat een moeilijke ziekte is dat..en het doet pijn je moeder zo te zien. Angstig, verdrietig en geruststellen lukt niet of troosten. Wat een lijden bestaat er…Sterkte gewenst.

    • Geesje Jaakke Geesje Jaakke schreef:

      Ik wens jou ook sterkte! Als je op zo’n manier afscheid moet nemen lijkt mij heel zwaar!

  3. Irma schreef:

    Ontroerend mooi! Ik wens jullie heel veel sterkte, maar wat een troost dat het feest doorgaat!

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Blog
15 maart 2017
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars