Viooltjes

Het laatste winterviooltje gaat de grond in en ik voel me tevreden. Het doet me altijd goed en geeft me een mate van rust als ik het graf van mijn ouders weer netjes maak.

Vijf  en bijna twee jaar geleden is het dat mijn vader en later mijn moeder overleden: ik weet waar de actieweek ‘Sta op tegen kanker’ over gaat. Toch is dat niet waar ik aan denk in herinnering aan de twee mensen die mij op de wereld hebben gezet en hebben opgevoed.

Nee, ik denk aan de keren dat ik als kind met mijn vader op de grond stoeide. De avonden dat we samen tot diep in de nacht werkten aan een legpuzzel: hij de bomen en ik de lucht. Het monotoon voorlezen uit de Bijbel na de maaltijden. Ik denk aan mijn moeder die niets liever deed dan voor het gezin zorgen, altijd alles keurig en net. Ik denk aan de keren dat ze ’s morgens achter mij aanrende omdat ik, in de haast om naar school te komen, weer eens mijn lunchpakket op de tafel had laten liggen. De lachsalvo’s als we Sinterklaas vierden. De zondagen, als we na de kerkdienst met onze kinderen en de rest van de familie bij elkaar kwamen om koffie te drinken bij opa en oma.

Het is mooi te merken dat met het verstrekken van de tijd het verdriet overgaat in gemis en warme herinneringen overblijven. Ik bof dat ik kan zeggen dat ik een fijne, veilige jeugd heb gehad. Oké, het was echt niet altijd pais en vree tussen mijn ouders en mij, daarvoor verschilden we teveel, maar ze hebben hun uiterste best gedaan! En daar ben ik ze dankbaar voor. Ik kan alleen maar hopen dat onze kinderen, terugkijkend, tot eenzelfde soort conclusie komen.

Er waait een scherpe, koude wind op de begraafplaats op deze zonloze winterdag. Ter bescherming duw ik de viooltjes nog wat verder in de grond. Het idee nog iets voor mijn ouders te kunnen doen is fijn. Ik stel mij voor dat ze somewhere, somehow over mijn schouder meekijken en tevreden naar me glimlachen.

5 reacties op “Viooltjes
  1. Willy schreef:

    Gisteravond de verjaardagen van mijn man en mijzelf gevierd. Wij komen beide uit een groot gezin. Onze ouders zijn al een tijd overleden. Het is dan fijn dat je met elkaar herinneringen kunt op halen. Door het leeftijdverschil heeft ieder zijn eigen herinnering, die elkaar toch mooi aanvullen.

    • Adrie Stemmer schreef:

      Mooi om zo terug te kunnen kijken op je jeugd. Het lijkt me een vreemd gevoel als je ouders er beide niet meer zijn. Extra fijn om dan wel broers en zussen te hebben.

  2. Arend-Jan schreef:

    Zelf heb ik mijn ouders nog. Moeders 74 jaar en in redelijke gezondheid. Vaders bijna 79 jaar en in goede gezondheid. Nu lees ik dit verhaal. Zelf zit ik wel eens te denken hoe het zal zijn als mijn broers, schoonzussen, mijn twee nichtjes en ik geen (schoon-)vader, (schoon-)moeder, opa en oma meer hebben. Hoe gaan wij die tijd daarna beleven.
    Ook wij (mijn broers en ik) hebben mooie tijden beleefd met mijn ouders, maar ook minder mooie tijden. Bij sommige van mijn broers merk ik dat nog steeds. Zelf heb ik het van mij afgeworpen. Ik zie nu mijn ouders sámen een fijne (gelukkig) oude dag beleven. Dit geheel zelfstandig en nog buitenaf van het dorp.
    Nu vanavond tijdens mijn hardlooprondje ben ik even bij hun langs geweest. Even iets afgeven. Daarbij vijf minuten gekletst, niet langer anders werden mijn benen stijf van het lopen. Daarbij vroeg moeders mij vanavond of ik voor haar verjaardag (in mei) uitnodigingskaartjes wil maken. Vaders heb ik het Landelijk Wandelprogramma 2014 gegeven. Kan hij bekijken waar wij tweeën een volgende keer kunnen gaan wandelen. Afgelopen zondag hebben vaders en ik mee gedaan met een wandeltocht vanuit Ruurlo (Gld.) met een afstand van 25 km.
    Zoals het nu gaat met mijn ouders, heb ik er vrede mee. Ik hoop ze nog lang te hebben. Maar toch, ik zit wel eens te denken aan de tijd die komt als mijn ouders er niet meer zijn.

    • Adrie Stemmer schreef:

      Bedankt voor je reactie Arend-Jan. Wat me in je reactie trof is dat je minder mooie tijden van je hebt afgeworpen en daardoor kunt genieten van je ouders. Zou je daar nog iets meer over kunnen vertellen? Hoe is je dat gelukt?

      • Arend-Jan schreef:

        Dag Adrie,

        Hoe zal ik het zeggen? Dit om jouw vraag te beantwoorden.
        Eerst naar vroeger. Wij (mijn broers en ik) zijn goed opgevoed. Ook in de “op” van opvoeding. In bepaalde dingen genoten wij ook vrijheden, zoals te volgen schoolopleiding en interesses. Maar er waren soms momenten en tijden waar het wat stroef ging en waar wel eens wat strubbelingen waren tussen mijn ouders. Strubbelingen waar ik wel eens dacht van “hoe kunnen deze twee mensen met elkaar getrouwd zijn?” Oké, in elk huwelijk zijn er wel eens strubbelingen maar…… Ach, laat ook maar.
        Op mijn 29e ben ik op mijn zelf gaan wonen. Kort na mij gingen mijn broers ook het huis uit. Dit omdat zij in het huwelijk stapten of om voor studie op kamers te gaan. Mijn ouders bleven alleen achter op ons ouderlijk huis. Vanaf toen waren de strubbelingen nog niet afgelopen. Ik heb vanaf die tijd nog een aantal dingen meegemaakt en waarbij ik bij een aantal keren mij (zeer) gekwetst heb gevoeld.
        Het is anders geworden toen moeders lichamelijke klachten kreeg. Zij is al eens met haastige spoed naar het ziekenhuis vervoerd. Het waren ook lichamelijke klachten van zulke aard dat zij elkaar nodig hadden. En waarbij zij volgens mij in zijn gaan zien dat zij elkaar nodig hebben. Dat gevoel heb ik al heel lang gehad. Moeders kan niet zonder vaders en vaders kan niet zonder moeders. Is het niet om de huishoudelijke dingen, dan is het om de zakelijke en/of de praktische dingen.
        Ik woon op een kleine 10 minuten fietsen van mijn ouders en zodoende kom ik er wel eens. Is het niet om eventjes bij te praten dan is het wel om allerhande (technische) klusjes te doen. Andersom gebeurt het ook
        Nu kan ik dingen heel lang vast houden maar daar bereik ik niks mee. Zo ook met het gebeuren van voorheen. Het is gebeurd. Maar om ze hierom in de steek te laten… Het gebeurd her en der. Kinderen die van hun ouders afzonderen, maar is dat de goede weg? Het zal bij mij zijn van dat ik alleen op mijzelf woon en daarom sommige dingen met een eigen eigenwijze denkwijze bekijk. Dit laatste doe ik volgens mij op meerdere fronten…
        Beste Adrie, heb ik jou vraag hiermee beantwoordt?

        Ps. Een mooie website is dit. Ik ben er mee in aanraking gekomen doordat ik afgelopen najaar van een gemeentelid het magazine Bries kreeg. Hierin stond een artikel over Mijn Kerk beschreven en zodoende wekte dit mijn belangstelling. Nu kijk ik er elke dag op deze website om de verhalen te lezen.
        Ga zo door.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
19 februari 2014

2 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars