MENUMENU

Wat doet het met jou? Met mij?

In mijn eerste bijdrage op MijnKerk.nl stel ik God vragen over de vliegramp van ruim een week geleden.

En dan hoor je van het vliegtuig wat neergestort is en –naar later blijkt – neergeschoten is. Een vergissing, een gevolg van oorlog. Onschuldige mensen de dood ingejaagd.. waarvoor? waarom? Ik wíl me niet in een discussie werpen van wie de schuldige is. Hoe het voorkomen had kunnen worden. Ik luister naar mijn eigen gevoelens en vragen en wil die met u delen. Nee, eigenlijk wil ik ze met God delen en jullie mogen meelezen.

‘God: hóórt U me trouwens wel?’

Het is een achtbaan van emoties in mij: Is dit het einde ter tijden waarover geschreven wordt in de Bijbel? Is dit het gevolg van onze – mijn- zonden? Wat is mijn deel hierin? God: hóórt U me trouwens wel? Hoe moet ik hiermee omgaan? Het is niet alleen de wir-war aan gedachtes en het afgrijzen waarin ik (terug-)gestort wordt, de ontzetting van de schrik die om je hart slaat en een beetje in kunnen voelen wat al die nabestaande nu moeten door maken (mijn broer verongelukte tijdens een auto ongeluk en wij mochten hem niet meer zien). Ineens wég, zonder afscheid, zonder ……

God: wat moet ik hier nu mee?! Ik wil weer wegduiken en mijn gevoelens wegduwen, zodat ik de pijn niet hoef te voelen en niet na hoef te denken.

Verkeerde woorden

Ieder leeft mee met de nabestaanden van de vliegtuigramp. Op afstand of dichtbij. En ik: ik huil en leef mee , door het voelen van mijn eigen pijn en het bestormen van God met mijn vragen. Ik hoop zo dat er mensen zijn die aanwezig zijn, letterlijk aanwezig zijn: niets zeggen, alsjeblieft niet. We zeggen bijna altijd de verkeerde woorden.

Laten we gedenken
en meer niet
want elk woord is teveel
en geeft nog meer verdriet

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars