MENUMENU

Vloeken met de koptelefoon op

“Mam, ik zet de koptelefoon wel op. Dan hoef jij het gevloek in dit filmpje niet te horen, want ik weet dat je daar niet van houdt!”

Aan het woord is onze 7(!)-jarige dochter. Ze is een liefhebber van You-Tube-filmpjes. Helaas (nog) niet van de filmpjes die Mijn Kerk met zoveel zorg en liefde plaatst, maar van de wat meer populaire jongens als Enzo Knol en Game Meneer en dan met name als ze het spel Minecraft spelen. Op zich vind ik dat prima, maar af en toe is het, in het vuur van het spel, zo’n geschreeuw (en dus ook gevloek), dat ik daar wat van zeg.

Storend

Door het feit dat ze nu haar koptelefoon wil opzetten, weet ik dus dat ze het wel degelijk mee krijgt als ik er iets van zeg en dat ze begrijpt dat ik er niet van hou. Ze weet dat het schreeuwen van de (veelal) jongens en vooral het vloeken mij stoort. Dat merk ik ook aan de manier waarop ze me aankijkt als ze haar koptelefoon nog niet op heeft en er komt schuttingtaal of één of ander scheldwoord voorbij. Haar blik is een mengeling van een beetje schrikken, een beetje lachen, een beetje ondeugd en een beetje schuldbewustheid.

Genoeg?

Terwijl ze haar koptelefoon opzet, denk ik: is dit genoeg? Neem ik er genoegen mee dat ze de koptelefoon opzet zodat ìk het niet meer hoor, maar zijzelf dus nog wel? Is het genoeg dat ik heb gezegd dat ik dit geen normale taal vind en dat ik het niet leuk vind als mensen zo met elkaar praten? En dat ik in ieder geval niet wil dat we in huis zo tegen elkaar praten?

Vertaling

Soms vertaal ik de Engelse scheldwoorden en schuttingtaal, zodat mijn kinderen horen hoe belachelijk het eigenlijk is wat er wordt gezegd. We kunnen er dan samen hartelijk om lachen. Verbieden om er naar te kijken, vind ik geen optie, ik heb altijd het idee dat dat averechts werkt en dat ze dan wel op een andere manier (stiekem) gaan kijken en nu kan ik tenminste nog zeggen wat ik er van vind, in de hoop dat ze het oppikken.

Op de koop toenemen

Ik denk ook even aan mijn eigen moeder, die vol afschuw reageerde als er een cabaretier op tv was die veel vloekte. Ik denk dat ik haar net zo heb aangekeken als mijn eigen dochter nu al doet. Ik begreep wel dat zij het vervelend vond, maar ik keek toch verder, omdat ik het wel heel goed vond en ik dat gevloek op de koop toe nam (en soms zelfs heel begrijpelijk en terecht vond/vind, maar dat is weer een heel ander verhaal).

Ik weet niet of het genoeg is, maar ik laat het zo. Iets met nieuwe generatie, andere interesses, andere tijden, ander taalgebruik. Ze kijkt naar de filmpjes vanwege het spel dat wordt gespeeld en neemt het taalgebruik op de koop toe……net zoals ik dat eigenlijk deed en doe. Ach en uiteindelijk is het met mijn taalgebruik ook aardig goed gekomen.

2 reacties op “Vloeken met de koptelefoon op
  1. mar schreef:

    mijn kind is volwassen en nog zeg ik wel eens nou zeg, moet dat nou.. maar het gaat toch zo door, of je wil of niet, en zo praten ze vaak tegen elkaar ook,met een geheel andere taal, veel dingen lijken wel aantrekkelijk (roken, drinken,drugs, vloeken, ruige taal) maar helpen je uiteindelijk niet de goede kant op, want hoe het ook is, positief is het niet en heeft geen goede uitwerking op een mens, het is niet iets waarmee je jezelf op goede manier voedt. Het doet je geen goed.

  2. Marjon schreef:

    Mijn dochter wil absoluut en helemaal niks met geloof en alles wat daar bij komt kijken te maken hebben. Haar muziekkeuze en voorkeuren zijn daar een treffend voorbeeld van: voornamelijk Heavy metal, met het argument dat ze daar zo rustig van wordt,en dat de teksten zo veelzeggend zijn. Ik heb oprecht geprobeerd om dan die teksten tussen alle herrie en geschreeuw te ontdekken… met het te verwachten resultaat: niks van gemerkt dat de teksten zo veelzeggend zijn. Ze is vaak bij ons , en we hebben het goed en gezellig samen. Maar tijdens het bidden aan tafel, het bijbellezen na het eten en het meebeleven van de kerkdienst via http://www.kerkomroep.nl is ze altijd aan het muiten. De ene keer moet ze toch nog even reageren op een berichtje op haar telefoon, de andere keer loopt ze zomaar van tafel af om op de gang te gaan bellen, en tijdens de kerkdienst gaat haar eigen muziek zó hard via haar “oortjes” dat wij het geluid van de kerkdienst een stukkie harder moeten zetten om het maar niet zo hinderlijk te horen. We hebben, na een aantal vervelende aanvaringen , een middenweg gevonden. Ik probeer niet meer naar haar muziek te luisteren, geef haar ruimte om later aan te schuiven of eerder van tafel weg te gaan, en zij let op haar taalgebruik en heeft de volumeknop een heel stuk naar beneden bijgesteld. Het conflict bestaan dus niet meer. Het “gekke ” is, dat ze nu vaak gewoon blijft zitten tijdens het bidden, dat ze nog wel wegloopt bij het lezen, maar niet altijd ….. Ze wil echt niks van God en geloven weten. Dat is verdrietig, maar ze blijft onze dochter, ze is altijd in welke gemoedstoestand dan ook welkom , en ze blijft een speciale plaats innemen in mijn gebeden: Heer we hebben haar bij u gebracht als klein kind. Ik vertrouw erop dat U haar niet loslaat ook al wil zij U niet vasthouden. Wilt u met haar meegaan en de juiste mensen op haar weg blijven plaatsen die wel het verschil kunnen maken. En dank U wel dat U ons ook vasthoudt en mogelijkheden blijft geven om het goede voor te leven. Om Uw liefde en waarheid voor te blijven leven en uit te stralen…..

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
17 oktober 2016

6 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars