MENUMENU

Vol, voller, volst…

Hoeveel past er op je bordje? Hoeveel kan er in je hoofd? Stopt het bij de rand? Of kan het overlopen?

Vorige week was er geen blog van mij. Ik lag even een paar dagen in bed. Conclusie van de huisarts was duidelijk: “U bent goed ziek mevrouw, u hebt een longontsteking”. “Ja maar…….” Nou, niks geen ja maar. Ze was overduidelijk: “Laat de boel maar even de boel en ga naar bed!”

Help!

Het kwam op een erg ongelegen moment. Nou ja, elke ziekte komt natuurlijk altijd ongelegen, maar ik zat nog middenin allerlei activiteiten en processen en mijn hulp werd nog op verschillende fronten verwacht. Het was bijvoorbeeld halverwege de Avond4daagse, waar ik aanspreekpunt mag zijn voor de school van onze kinderen. Gelukkig werd dat snel en heel goed overgenomen.

Alles tegelijk

Manlief was een week er voor thuisgebleven van het werk, ook hier had diezelfde huisarts een duidelijke conclusie: “een heftige Burn-out.”  We zaten nog middenin een verhuizing van mijn 94-jarige vader naar een verpleeghuis. Het oude huis moest nog verder leeg en mijn vader kon wat extra steun in de nieuwe situatie wel gebruiken. En onze zoon is al een paar weken thuis, omdat het op z’n huidige school niet meer gaat.

Kortom het bordje ligt aardig vol. Mijn hoofd was letterlijk en figuurlijk vol.

Met de longontsteking gaat het inmiddels een stuk beter. Een kuur heeft zijn werk gedaan en ik ben weer op de been. Een gesprek dat gisteren gepland stond, kon dus wat mij betreft gewoon doorgaan. Zeker gezien het belang van het gesprek: een nieuwe indicatie voor de zorg voor onze zoon. Misschien had ik het tóch moeten uitstellen, maar dan was de druppel later gekomen. De druppel die gisteren de emmer, het bordje, mijn hoofd deed overlopen.

Wéér opnieuw beginnen

De huidige zorg die we voor onze zoon hebben (die ik ook deels zelf geef), wordt stopgezet en wordt vervangen door een nieuwe organisatie. Het kan best zijn dat dat goed uitpakt, maar het kwam verkeerd binnen. Alsof we het allemaal niet goed hebben gedaan, alsof we hebben gefaald en alsof we weer van voren af aan moeten beginnen. Met wéér nieuwe hulpverleners over de vloer. Wéér nieuwe, andere inzichten en ik vrees weer veel theorie en praten. Terwijl ík het in de praktijk moet doen en uitvoeren en dat dat  me zo langzamerhand geestelijk en lichamelijk opbreekt.

Wat doe je in zo’n situatie?

Ik heb in dit geval mijn psycholoog gemaild en ik kon gisteravond nog bij hem terecht. Even iemand die kan helpen om die chaos in mijn hoofd een beetje op orde te krijgen. Ik werd er gelukkig een stuk rustiger van.

Delen

En daarna ben ik begonnen te schrijven. Om mijn verhaal met jullie te delen. Omdat we MijnKerk zijn met elkaar, omdat bidden mij niet altijd lukt en jullie dat misschien wel willen doen. Omdat er misschien mensen zijn die zich hierin herkennen. Die al eens het bordje te vol hebben gehad en weten hoe je daar mee om kunt gaan. Of die ook het gevoel hebben dat het hoofd overloopt. Deel het maar, het wordt er misschien niet leger van, maar het geeft soms even lucht.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars