MENUMENU

Vrees en hoop

De periode tussen kerst en Oud- en Nieuw ervaar ik als een tussenperiode; bijkomen van het één en wachten op het ander. Terugblik en vooruitblik.

Tijdens de jaarwisseling word je, of je het wilt of niet, door de commercie en de media óf heel vrolijk benaderd óf in melancholie gedwongen. Ik doe er ook aan mee door het schrijven van deze blog en ik wil u als lezer meenemen in mijn ‘hoop en vrees’.

Warm nest

Ik ben de achtste in de rij van negen kinderen. Mijn ouders zijn gestorven en inmiddels ook twee van mijn broers. Ik ben niet getrouwd en heb geen (klein-)kinderen. Wél ben ik gezegend met mijn grote familie, waarin er verbondenheid en liefde heerst en af en toe ook lekkere meningsverschillen. Maar dat houdt het levendig en boeiend. Ook heb ik een hele grote vriendenkring inclusief een aantal zeer dierbare vrienden.

Angst

En tóch, ineens is daar de angst: wat áls?
Kan ik het dragen als er nog meer broers en zussen sterven? Menselijkerwijs blijf ik straks een soort van ‘alleen’ achter. Een reële gedachte. Mijn oudste broer is 70, ik ben 56 en mijn zusje is 54. Hoeveel keer moet ik nog afscheid nemen van iemand die mij zeer lief is? En wat als ik gebrekkig of ziek word? Waar beland ik dan. Wie kijkt er naar mij en waar kan ik heen?
Vrees voor het onbekende…
Het komende jaar is onbekend, het is donker, er is angst en vrees, onzekerheid.

Steek een lichtje aan

Ineens bedenk ik me, dat ik me zorgen maak. Maar het kan ook zomaar zo zijn dat God mij als eerste roept en wat dan? Die gedachte bepaalt me bij deze dag. Deze dag mag en moet ik leven. Doe ik dat door het donkere -de angst- weg te vegen? Nee… ook al zou ik het willen, dat lukt me niet. Wat ik wel kan en moet doen is een licht opsteken. Zo kan ik een klein stukje ‘zien’ van het pad dat voor me ligt. Als ik dichtbij Jezus leef, heb ik genoeg zicht voor elke dag.

Nee, dat is niet makkelijk en nee, dat is niet voor een heel jaar of voor de rest van mijn leven. Ik ben vaak een ‘knipperlicht’ maar het is wel zo dat ik geleerd heb dat als ik blijf hangen in: ‘wat als ik….’ dat er dan geen ruimte is voor Jezus, die zegt: ‘Ik ben het Licht’. Een weg met hoop!

5 reacties op “Vrees en hoop
  1. mar schreef:

    Lieve Anja, ik las ééns er zijn twee manieren om te leven, vanuit angst en vanuit liefde. En ja, ik ben soms ook zo bang maar denk dan altijd weer, het helpt niks en je bent vaak bang voor dingen die misschien of waarschijnlijk niet gebeuren. Dus inderdaad hoop doet leven. Veel geluk in 2015 Anja, jouw blogs zijn doorspekt met menselijkheid, en dat maakt ze voor mij begrijpelijk

    • Anja de Jong schreef:

      dank je wel voor je bemoedigende woorden. Af en toe is daar ineens de angst met alle vragen en dan ‘moet’ik mijzelf toespreken op de manier zoals jij ook zegt: het helpt niks…lééf! Fijn dat mijn blogs je aanspreken, ben ik blij mee en dankbaar voor.

  2. Cora schreef:

    Dag Anja,

    Dank voor je bemoedigende woorden voor 2015.

  3. Tineke Ebing schreef:

    jou verhaal is zo herkenbaar, ieder mens heeft zo op zijn tijd last van angst, dat is heel menselijk. De kunst is om je dan te realiseren dat er een God is die voor ons allemaal zorgt, we hoeven het Goddank niet alleen te doen. Dat vind ik altijd weer zo bemoedigend. Hoop is het anker waarop wij drijven,
    God de helper in moeilijke tijden.
    Lichtdrager zijn wij allemaal
    al is het soms een zwak lichtje
    wat wij laten zien.
    Genoeg om te overleven
    dat is wat ik geloof
    en daarmee kunnen we toch ook
    in het nieuwe jaar verder.

    Dank voor het delen van je verhaal, groeten Tineke Ebing

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
29 december 2014

13 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars