MENUMENU

Vroomheid

Een mijmering rond het woord 'vroomheid'.

Iemand vroeg me: Ben jij vroom? Hij overviel me met zijn vraag en ik wist niet direct hoe te antwoorden. Was dat niet iets voor heiligen of religieuzen, vroom zijn?

Niet of wel?

Of ik dus vroom ben? Ik richt me liever direct tot God dan via allerlei tussenpersonen. Ik laat twijfel toe en heb veel vragen. Ik bid niet op mijn knieën. Ik brand kaarsjes, dat wel. Soms bid ik erbij, soms ben ik gewoon stil en brandt dat kaarsje als symbool voor licht en warmte. Ben ik dus niet vroom? Tsja, misschien ook wel. In mijn portemonnee zit een kruisje en een medaille van Titus Brandsma dat ik in Dachau heb gekocht. Thuis hangt een wijwaterbakje van mijn ouders met een gedroogd palmtakje aan de muur, waar ik een rozenkrans omheen heb gedrapeerd. In elke ruimte hangt een kruis en ik heb een Mariabeeld op mijn bureau staan en van vrienden gekregen engeltjes in de kast. Ik lees in de Bijbel en heb een hekel aan geklets in de kerk, aan achteloos zingen en teksten afraffelen.

Wel of niet?

Ben ik nou vroom of niet? Ik ga graag naar een lege kerk of kapel en zit daar dan een tijdje. Stil, biddend, dankend, vertrouwend, uitziend ook. Ik dwaal soms over een kerkhof om te denken aan mijn eigen eindigheid. Ik lees boeken over geloofservaringen, wijsheden van de woestijnvaders, vaak stugge mensen, en heb wat biografieën van mensen, die achteraf heel bijzonder bleken te zijn.
Vroom of niet, wat ik wel ben is ‘gegrepen’ door het Woord. Vooral door het Johannes evangelie: ‘In het begin was het woord, en het woord was bij God, en het woord was God. Het was in het begin bij God. Alles is door Hem ontstaan, en buiten Hem om is er niets ontstaan.’ De Bijbel geeft mij het heden. Tussen Genesis en Openbaring ligt mijn weg, mijn opdracht in het leven. Een levenstaak op zich, dat uitzoeken wat er van mij verwacht wordt. In het heden treffen Gods liefde en mijn hoop en verlangen elkaar.

Geloof in het leven

Het samen vieren, de betekenis van de rituelen, de teksten en het uitwisselen van ervaring en gevoel, dat maakt geloven in God, Christus en de werking van de Heilige Geest geloof-waardig voor mij. En de blijvende verwondering, de grote verbazing over het wonder dat Leven heet. Als iemand me nu weer zou vragen ‘Ben jij vroom?’ dan zou ik weer net zo stuntelen met mijn antwoord als hier.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars