MENUMENU

Waar heb jij spijt van in je leven en hoe ga je daar mee om?

We zitten in het midden van het land samen in de zon op een terras: mijn zus en ik. Zij woont in het Zuiden van het land en ik in het Noorden en door die afstand zien we elkaar niet zo heel erg vaak. Maar vandaag hebben we ongeveer halverwege afgesproken en genieten we van het prachtige voorjaarsweer, maar vooral van elkaars gezelschap.

Herinneringen

We hebben deze plek niet alleen gekozen omdat het bijna halverwege ligt en een prachtige stad is met veel mooie winkels en terrassen, maar ook omdat ik er een aantal jaren heb gewoond. Mijn man is er geboren en getogen en ook onze oudste zag er het levenslicht.

Een uur later dan gepland (iets met een trein die niet reed), ontmoet ik mijn zus op het perron. Heerlijk om elkaar weer te zien.  En na onze begroeting wandelen we samen naar het centrum om een terrasje op te zoeken. Zin in koffie en bijpraten.

“Weet jij waar we langs moeten?”, vraagt mijn zus. Natuurlijk weet ik dat, ik heb hier toch gewoond en ik kijk om me heen naar de vertrouwde singels, grachten en prachtige panden. En meteen krijg ik een soort gevoel van heimwee. “Jeetje”, zeg ik, “waarom zijn we in vredesnaam uit deze prachtige stad weggegaan!”

“Ik vertrek”

Tja, waarom zijn we weggegaan. Omdat we dachten dat we iets anders moesten gaan doen. Samen een klein avontuur, een droom om samen aan de slag te gaan in de recreatiesector, een nieuwe uitdaging. Een soort “Ik vertrek” in het klein. We wilden de sprong wagen en niet later spijt hebben dat we het nooit hadden gedurfd.

Het liep anders

Helaas pakte het anders uit dan we hadden gehoopt. We vertrokken en probeerden, maar er doken allerlei onvoorziene omstandigheden op. Te veel om op te noemen, maar uiteindelijk leidde het er toe dat we na bijna 3 jaar weer een andere weg moesten zoeken. En die ging via via niet terug naar deze stad, maar naar het hoge Noorden.

Spijt

Als we onze droom niet zouden volgen, waren we bang dat we daar later spijt van zouden krijgen. Dat we altijd het gevoel zouden hebben van “wat nou, als… en waarom durfden we niet”. Nu is het andersom. Wat nou als we gewoon waren gebleven waar we waren. Dichter bij een deel van onze familie, dichter bij het werk dat ik deed en dan bekruipt me inderdaad wel eens een gevoel van spijt.

Op zoek naar nieuwe wegen

Gelukkig ben ik daar niet in blijven hangen, hoewel het daar eigenlijk best wel lang op heeft geleken. Het heeft me heel veel tijd, en vooral energie, gekost, maar nu lijk ik toch echt mijn draai weer te hebben gevonden. In een hele andere omgeving met hele andere mensen om me heen en ook met heel ander (vrijwilligers)werk.

Leidt God?

Er zijn ook mensen die geloven dat God je leven een bepaalde richting geeft. Dat kan ik voor mezelf vooralsnog niet ontdekken, vooral niet als ik kijk naar de kronkelwegen die ik achter me heb, maar misschien ervaar jij dat wel heel anders. Ik lees je ervaring graag, want misschien helpt het wel om je spijt ergens van een plek te geven?

In ieder geval hebben mijn zus en ik een fantastische dag gehad in die stad waar ik met zoveel plezier heb gewoond. En als het heimwee weer te groot wordt, spreken gewoon snel weer af!

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
13 april 2018

278 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars