MENUMENU

Waarom ik?

Waarom overkomt mij dit? Die vraag kan opkomen, als je ziek wordt of een andere ramp je treft. Misschien zoek je de oorzaak bij jezelf. ‘Wat heb ik gedaan, dat dit mij overkomt?’ En als je zelf die vraag niet stelt, loop je altijd nog de kans dat iemand anders ermee aankomt.

Vragen naar de oorzaak gaat al snel over in vragen naar de ‘schuld’. En wat doet dat vragen naar schuld met je? Helpt het je om verder te komen, of werkt het verlammend?

Schuld

In Mozambique heb ik gemerkt wat die vraag met mensen doet. Een ziekte, een ongeluk, is volgens de meeste Mozambicanen veroorzaakt door iemand – bewust of onbewust. En dus wordt er meestal gezocht naar ‘de schuldige’. En zo wordt het probleem verergerd met schuldgevoel, onderling wantrouwen, wraaklust…

Dat is in Nederland gelukkig anders, maar toch ontkomen wij er ook niet altijd aan om die vraag te stellen. Ook wij hebben de neiging om te zoeken naar een schuldige, soms zelfs als het om ziekte gaat. En werd (of wordt) ziekte ook niet dikwijls geïnterpreteerd als een ‘straf op de zonde’?

Een andere kijk

Het zijn gedachten die we ook in de Bijbel tegenkomen. Maar in het evangelie van Johannes, hoofdstuk 9 (vers 1-3), geeft Jezus ons een radicaal andere kijk op ziekte. Er staat:

In het voorbijgaan zag Jezus iemand die al vanaf zijn geboorte blind was. Zijn leerlingen vroegen: ‘Meester, hoe komt het dat hij blind was toen hij geboren werd? Heeft hij zelf gezondigd of zijn ouders?’ ‘Hij niet en zijn ouders ook niet,’ was het antwoord van Jezus, ‘maar Gods werk moet door hem zichtbaar worden.’ 

Iets goeds

Wat mij raakt in dit verhaal is dat Jezus heel anders dan zijn leerlingen naar de blinde man kijkt. Hij kijkt niet achterom, naar het verleden, naar een mogelijke oorzaak of schuld. In plaats daarvan ziet hij wat er moet gebeuren. In deze blinde man kan iets goeds van God zichtbaar worden (geen straf, maar bevrijding!). En Jezus neemt zijn blindheid weg.

De rest van het hoofdstuk vertelt hoe moeilijk het voor de mensen in het dorp is om blij te zijn met de genezing van de blinde. Het negatieve oordeel over hem en/of zijn ouders blijft lang hangen. En hij komt zelfs in conflict met de religieuze leiders. Er zijn nu eenmaal mensen die graag bij de schuldvraag blijven hangen.

Hoe doe je dat? Zou je met jezelf en anderen kunnen omgaan zoals Jezus doet, wanneer sprake is van ziekte en tegenspoed? Kun je de vraag naar de schuld loslaten, en je richten op wat er nu mogelijk is? Hoe van hieruit toch weer (of nog) iets goeds zichtbaar kan worden? (Misschien zelfs iets van God?)

Foto: ‘To be felt and not to be seen’, door lecercle, op Flickr.com

7 reacties op “Waarom ik?
  1. Nel schreef:

    Ik bewonder mensen die door hun ziekte of ander tegenspoed heen, in staat zijn iets van God te laten zien, vanwege hun levenshouding en positieve uitstraling naar hun omgeving. Ik ken daar verschillende voorbeelden van. Zij zijn een teken van gelovig vertrouwen en de aanwezigheid van God in hun leven. Tegelijk denk ik dat je niet van iedereen zo’n houding kan verwachten. Het moet echt van binnen uit komen, dus niet van buiten af opgelegd. Op die manier kunnen ‘zwakken’ een mooi voorbeeld van ‘krachtig leven’ zijn!

    • Hette schreef:

      Beste Nel,
      Dank voor je reactie. Mooi! Je hebt gelijk dat het omgaan met tegenslag niet opgelegd kan worden van buiten. Maar misschien kan het wel helpen om er op een goede manier over na te denken. En misschien kunnen we het wel een beetje leren, als ‘leerlingen’ van Jezus?

  2. m schreef:

    een mooi filmpje, zanger jason mraz remedy, I won’t worry my life away, denk dat dit dezelfde strekking is
    http://www.youtube.com/watch?v=NnGxBNgw6aQ
    mooie vriendschap

  3. Haye Swart schreef:

    Dag Fred, deze vraag is voor mij actueel. Op 1 december overleed mijn vrouw op 47 jarige leeftijd, nadat ze 1/2 september te horen had gekregen dat ze ernstig ziek was. Uitgerekend zij, een oprechte attente, onvoorwaardelijk liefhebbende, vrolijke, sportieve….. mijn vrouw. Welk doel heiligt haar overlijden? Wat voor nut dient haar dood? Volledig kansloos, zomaar ineens ongeneeslijk en na 2,5 maand is alles voorbij…. Ik heb gebeden, gebeden, gebeden…krijgt ze een kans? Ik snap dat mensen denken als mensen omdat er zo antwoorden zijn. Het punt is volgens mijn dat je geen antwoorden krijgt, tenminste niet op de vragen die mij bezig houden. En ik weet ook wel dat het geen nut heeft op zoek te gaan naar antwoorden op díe vragen. Maar het houdt me wel bezig en ik begrijp het gewoon niet. Hoe moet je nou in die emotionele chaos reageren of hiermee omgaan? Ik heb geweldige mensen om me heen en m’n twijfels in mijn geloof in God. En ik probeer mezelf terug te vinden. Maar wat ik graag zou willen kan niet of ik weet t niet. Is het dan zo raar op menselijke wijze op zoek te gaan naar antwoorden. Ik bedoel ik ben geen Jezus laat staan God. Hoe moet ik dit dan interpreteren?

    • Hette schreef:

      Beste anonieme schrijver, uw verdriet moet wel heel groot zijn, door het verlies van de vrouw van wie u zoveel hield. Vragen die in een mens opkomen laten zich niet zomaar dwingen, ik kan me uw vragen wel voorstellen. Antwoorden daarop heb ik niet. Er is meestal niets rechtvaardigs aan de dood. Ik geloof alleen dat wie sterft niet verloren is, maar ergens toch in Gods hand geborgen blijft. Ik hoop dat u de kracht vindt om het uit te houden met uw verdriet, met de steun van mensen om u heen. Heel veel sterkte!

  4. Jolanda schreef:

    Beste Hette, ik weet dat het heel moeilijk is om je schuld los te laten of om niet te proberen anderen de schuld te geven van alle rampspoed wat een mens kan overkomen. We zijn nu eenmaal mensen.
    Ik weet ook dat daar een lang proces aan voor afgaat voordat je dat kunt. En als het dan eindelijk gelukt is komt er een gevoel van bevrijding. En met een beetje geluk lukt het je om bij nieuwe tegenslagen er op een andere manier mee om te gaan.

    Anoniem: woorden schieten tekort als ik jouw verhaal lees. Ik wens je alle goeds en heel veel sterkte.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
3 februari 2014

7 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars