MENUMENU

Waarom je collega’s waardevol zijn

Aan het eind van de Britse comedyserie The Office zegt Tim, een jongen met een lullig baantje bij een lullig bedrijf, iets prachtigs over collega’s. Hij zegt: “collega’s heb je niet uitgekozen, en het enige wat je gemeen lijkt te hebben is dat je dagelijks acht uur lang over dezelfde vloerbedekking loopt. En toch breng je meer tijd met collega’s door dan met je familie of je vrienden”. 

In het filmpje vertelt Sjoerd: “Voor mij is werk belangrijk: niet om het geld of de status, daar heb ik persoonlijk niets mee. Voor mij is werk in de eerste plaats iets sociaals. Want inderdaad: het merendeel van je tijd breng je door met collega’s. En net zoals in het echte leven zijn er altijd collega’s waar je niks mee hebt,of die niks met jou hebben. Maar ik blijf werkplekken als dit fascinerend vinden. Allemaal mensen van hun eigen plek, met hun eigen problemen of dromen, en toch door een vreemd toeval bij elkaar gebracht, voor korte of langere tijd.”

Ze maken me wie ik ben

Hij vervolgt: “Over een jaar of dertig kan ik pas met pensioen. Ik zal dan niet meer herinneren welke radioprogramma’s ik gemaakt heb, of hoe hoog de luistercijfers precies waren. Maar de namen en de gezichten en de verhalen van de mensen, die zal ik onthouden. Omdat ze me ergens ook hebben gemaakt tot wie ik ben.”

Hoe belangrijk zijn collega’s voor jou?

2 reacties op “Waarom je collega’s waardevol zijn
  1. Marijke schreef:

    Beste Sjoerd
    Deze twee broers hadden geen goede collega’s getroffen. Het liep voor beiden anders dan zij bedacht hadden. Het maakte hen beiden arm.Ze verloren heel wat. Waren beiden verbaasd de een werd blij de ander verbitterd en jaloers.

    Lied 896 NLB En wie het wordt gegeven bespeurd Hem overal in woorden allerwegen.

    Sleutelwoord. Geld.
    Op een zondag zongen wij dit lied. Zo vond ik een plaatje met “verloren voorwerpen” op deze manier uitgebeeld wel heel passend passen. Kan je van GELD leven? Dat lijkt nu het enige wat telt het leven wordt afgerekend in GELD.

    Zo vroeg eens een zoon, zijn erfdeel op aan zijn vader. Hij rekende zich RIJK. Alleen zijn geld smolt als sneeuw voor de zon en vrienden die had hij opeens niet meer. Zo keerde hij nood gedwongen terug naar zijn Vader die hem met open armen opving en het vierde met iedereen? Zijn zoon was verwonderd een feest dat had hij niet verwacht. Kan je zonder de liefde leven, kan je je erin verliezen?

    Iets liefs.

    Je handen deden het werk je ogen zagen vol tranen. En hard klonk oorverdovende muziek. Je broer. Jouw vader daar werkte je voor, onafgebroken, zonder verflauwen tot vervelens toe. Jij alleen offerde je op iets liefs ho maar. Nee en dan feest voor hem, de verbrasser. Vader die zag ik niet, nooit een woord van dank. Ik die alles opofferde krijg je als dank helemaal niets. Nog niet eens een vriendelijk woord als dank. Mijn broer, hij zag mij niet eens ik kon hem van verre ruiken. De lucht was niet te harden, stinkerd bah!!
    Ik dacht dat ik een vader had. Waarom heeft hij alleen oog voor hem/hen. Hij die alles heeft verbrast en er een varkensstal van maakt? Iedereen nodigde hij uit, maar mij liet hij voor wie ik was helemaal ALLEEN.
    Ik, heb geen geld verloren, alleen verdiend.

    Wie heeft de sleutel om te ontsluiten? Wie heeft een koffer zonder bagage? Een paraplu zonder baleinen? Een pas zonder poort? Een horloge zonder uurwerk? Een bril zonder zicht? Een mobiel zonder verbinding? Door wie wordt dit mysterie ontsloten, door wie de code gekraakt. De verbinding ontsloten naar het levenslicht.

    Sleutelwoord. Allerwegen van het levende WOORD.
    Het is een kunst apart in deze maatschappij je kind bij te brengen wat stuurmanskunst inhoudt. Er zijn zoveel beeld verslavende invloeden. Het is een kunst om rustig te blijven bij aanvallen om commentaar te schrappen. Je zou mensen in verwarring kunnen brengen. Wakker schudden. Wat heb je alleen aan een verhaal en verder mond houden geen uitleg want dan kom je de lezers de mensen te dichtbij. Ze zouden eens wakker kunnen worden en zeggen hé, het leven is anders dan een dood beeldscherm.
    MBvD 10-1-2019.

  2. Marijke schreef:

    Beste Sjoerd. Wat ik belangrijk vind aan collega’s? Jij geeft aan “Over een jaar of dertig kan ik pas met pensioen. Ik zal dan niet meer herinneren welke radioprogramma’s ik gemaakt heb, of hoe hoog de luistercijfers precies waren. Maar de namen en de gezichten en de verhalen van de mensen, die zal ik onthouden. Omdat ze me ergens ook hebben gemaakt tot wie ik ben.” Dat is inderdaad. Ik ben met pensioen.
    Ik heb een super pensioen. Bruto €2,38-€0,13 Bijdrage zorgverzekeringswet ik houd netto €2.25 over per maand.Telkens denk ik aan de tijd dat ik dit heb opgebouwd. Ze zaten omhoog wegens uitgevallen werknemers ik kwam op het gezinsvervangende tehuis eens in de 14 dagen we hadden een gespreksgroep Bijbelse verhalen uitwerken naar het hedendaagse leven. Er zit een heel verhaal achter. Maar dit is mijn passie in het leven.

    Nieuwe energie opdoen, je accu opladen.
    Verstandelijk/lichamelijk – gehandicapte/beperkte medemensen geven en hebben mij inzicht gegeven wat werkelijk van waarde is. Een kostbaar geschenk! Nieuwe energie opdoen, je accu opladen, contact krijgen, elkaar aanvoelen middels het Woord aan ons gegeven. Ieder is anders ieder beleeft anders maar die klik dat vonkje dat overspringt naar je innerlijk een gevoel van erbij horen geeft energie om verder te gaan. Je hebt er niet altijd een gezicht bij nodig. Dat heb je eigenlijk ook niet bij de mensen vanuit de Bijbel. Niet zien en geloven hoe voelt dat? Dat kan je niet vertellen het is een gevoel in je diepste innerlijk. Die verbondenheid is kostbaar een schat van ongekende waarde welke we met elkaar mogen delen. Gelijkgestemd wil niet zeggen dat je allemaal het zelfde bent neem een koor geen stem is precies gelijk. De sopraan zingt de melodie. Je hebt ze hoog en laag. Maar je hebt een dirigent nodig deze hoeft geen zangtalent te zijn maar hij/zij moet wel gevoel hebben voor muziek. Zijn weg volgen ieder met zijn/haar talent de tegenstem in je zelf ontdekken om samen op pad te gaan naar de stip op de horizon.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Blog
15 januari 2019
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars