MENUMENU

Wachten en dan… een match!

Hannie en haar man Raymond hebben het traject om pleegouders te worden bijna volbracht. Nu is het wachten op een match.

Welke kinderen passen bij ons

In het huisbezoek wordt onze aandacht gevraagd voor een casus die op dat moment actueel is. Het betreft 3 kinderen, alle drie uit het zelfde gezin. Een baby, een peuter en een schoolkind van 9 jaar.

Onze primaire reactie is: daar beginnen we niet aan! Vanuit het niets naar drie is wel een heel grote verandering. En praktisch gezien hebben we maar twee (kleine) slaapkamers over waar vanwege de schuine wanden geen stapelbed in past.

Nadat het voor de derde keer gevraagd wordt om er serieus over na te denken, zeggen we dat te doen. Een plaatsing van drie kinderen tegelijk is lastig, zeker als de leeftijden zo ver uiteen liggen. Juist omdat we de noodzaak van de situatie inzien proberen we te kijken naar de mogelijkheden. Eigen kaders loslaten en verder kijken. De spanning geeft ons energie en vleugels, we praten over verbouwen van de bovenverdieping en ga zo maar door. Gelukkig zorgen de gesprekken met vrienden ervoor, dat we snel weer met beide benen op de grond komen. De conclusie die we moeten trekken, is dat dit voor ons geen juiste match zal worden, ook al gunnen we deze kinderen een thuis.

Verder kijken

Ook dat kan gebeuren; dat je na gaat denken over een plaatsing en ergens in het proces tot de conclusie komt, dat beide partijen verder zullen moeten kijken.

Wachten

Er breekt een periode aan van wachten. Enerzijds prettig, anderzijds blijkt het met mijn werk lastig te combineren. Dilemma’s over het aannemen van nieuwe patiënten; zal ik nieuwe patiënten aannemen? Maar wat als ik ze na twee maanden weer moet overdragen in verband met de komst van een pleegkind? Er wordt besloten dat ik niet echt nieuwe patienten meer aan zal nemen, maar anderzijds moet ik wel de productienorm halen….Vakanties worden gepland en ook de zomervakantie komt aan bod. Ik moet ergens iets plannen of genoegen nemen met wat er over blijft. De eerste paar weken gaat het goed en beweegt iedereen mee, maar na 4-6 weken wordt het toch wat lastiger merk ik. Het gaat wringen.

Een match!

Gelukkig komt er dan toch een mogelijke match. Twee kinderen uit het zelfde gezin; een 2 en een 4 jarige. Zou het dan toch? We horen wat zaken over de achtergrond van deze kinderen. Toch zijn er veel vragen die onbeantwoord blijven. Na twee lange weken wachten kunnen we kennis gaan maken met de moeder van de kinderen.

Met het klamme zweet in onze handen gaan we naar bureau jeugdzorg. Wat zal het gesprek ons brengen….

 

 

 

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars