MENUMENU

Wandelen op water

Het zit niet altijd mee in het leven. Soms voelt het of je de hele tijd tegen de wind in roeit. Het kan zijn dat je dan verlangt naar een moment van ontspanning en bezinning. Afgelopen woensdag kreeg ik zo’n kostbaar moment. Op een plek waar je in de stilte jezelf terug kunt vinden.

Jorwerd

Terwijl de dieseltrein weer vaart maakt houd ik mijn ov-kaart voor het paaltje met het roze vignet. Achter mij ligt het dorpje Mantgum, voor mij ligt een groene vlakte met hier en daar een boerderij en aan de horizon nu en dan een kerktorentje. Ik begin aan een wandeling van twee kilometer tussen de weilanden, over betonnen wegen, langs sloten, richting Jorwerd.

Om half tien ’s ochtends verzamelt zich een vijftiental mensen in het oude kerkje van Jorwerd. Met een dekentje over onze benen nemen we plaats in een kring. Onze adem is zichtbaar in de koude lucht, maar van binnen worden we warm. We volgen een korte liturgie van het ‘nieuwe klooster’ (Nijkleaster) dat hier gevestigd is. Liederen, teksten, stilte en gebeden wisselen elkaar af.

Gebed en tegenwind

De tekst waarover we tijdens de wandeling die volgt mogen nadenken, komt uit Mattheüs (Mt 14, vers 22-33). Een verhaal over stil zijn en bidden, over God zoeken en vertrouwen.

Na een lange dag, waarin Jezus omringd werd door een grote massa mensen, trekt hij zich terug op een berg. Hij zondert zich af in stilte om te bidden. Zijn leerlingen zijn naar de overkant van het meer gestuurd. Zij roeien de hele nacht, maar komen nauwelijks vooruit tegen de wind.

Tegen het einde van de nacht kwam hij naar hen toe, lopend over het meer.  Toen de leerlingen hem op het meer zagen lopen, raakten ze in paniek. Ze riepen: ‘Een spook!’ en schreeuwden het uit van angst.  Meteen sprak Jezus hen aan: ‘Blijf kalm! Ik ben het, wees niet bang!’  Petrus antwoordde: ‘Heer, als u het bent, zeg me dan dat ik over het water naar u toe moet komen.’  Hij zei: ‘Kom!’ Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe.  Maar toen hij voelde hoe sterk de wind was, werd hij bang. Hij begon te zinken en schreeuwde het uit: ‘Heer, red me!’  Meteen strekte Jezus zijn hand uit, hij greep hem vast en zei: ‘Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?’

Wandelen op water

Je hoeft geen visser in een boot te zijn, om te weten hoe het is om tegenwind te hebben. Die ervaring krijgen we bijna allemaal wel in het leven. Ziekte, ontslag, gebroken relaties, verlies van dierbaren… er is veel dat over een mens heen kan spoelen. Dreigend als golven.

In dit verhaal is Jezus in staat over die golven te lopen. Wat zijn leven bedreigt maakt hem niet meer wanhopig. In de stilte van het gebed heeft hij het vertrouwen gevonden dat God met hem is en hem draagt. Wegzinken in angst is er niet meer bij.

Hij komt naar zijn leerlingen toe om hen te bemoedigen en aan te sporen. ‘Kom maar uit de boot en wandel’, zegt hij tegen degene die hem daar om vraagt. Petrus heeft het ons voorgedaan. Met vallen en opstaan, bij de hand gepakt als het nodig was.

In Jorwerd kregen we een vraag mee: ‘Wat geeft jou vertrouwen?’. Uiteindelijk is dat voor mij het besef dat God er is. En mij – en jou – onvoorwaardelijk lief heeft. Dankzij de stilte en ruimte van Nijkleaster kon ik daar weer iets van ervaren. Ik wens het jou ook toe.

Foto: Michiel Jelijs, ‘North Sea waves’ (Flickr.com)
5 reacties op “Wandelen op water
  1. monique schreef:

    slik…dank u wel///

    • Truus schreef:

      Monique,ik dacht gelijk aan jou toen ik dit verhaal tot mij nam ja was het maar zo makkelijk dat alles zomaar word opgelost en dat Jezus zomaar even je zorgen en verdriet kon oplossen je moet wel hopen op verlichting en verlangen naar rust maar ons leven word geleefd met pieken en dalen en jij zit nu in het dal blijf vertrouwen dat er een dag gaat komen dat je gaat voelen het is voorbij en het leven lacht je weer je hoeft niet over water te lopen om gelukkig te zijn want dat wens ik je toe.
      Knuffel Truus.

      • MONIQUE schreef:

        truus dank u wel.. voor deze woorden ja soms hoop je dat de reis wat makkelijker mag worden, soms zijn er dagen dat ik denk kijk nu hebben we de haven bereikt eindelijk grond onder de voeten, en dan een uur later er achter komen dat we even mochten ademhalen en zo weer door moeten gaan, ik ben er wel achter gekomen dat je in je nood je vrienden leer kennen, vrienden die je warme woorden fluisteren vrienden die je omhoog helpen, maar ook onbekende vrienden die je een hart onder de riem steken,, die je gebeden geven die je door laten gaan, het valt niet mee helaas is sander nog steeds aan het vechten tegen al het slijm drie keer weer weg geraakt,, we doen wat we kunnen nu met slijmoplossers mag het wat beter gaan,, en de andere zorgen zijn HEM ook bekend, ik heb geworsteld af gelopen nachten heb echt gesmeekt om zijn stem zijn arm .. het enige wat ik zag waren de gevouwen handen van mijn geliefde groot ouders… zondag morgen naar de kerk gedreven, ondanks alles. samen met vrienden die er ook lange tijd niet waren geweest,, het was goed, het was fijn maar toch ook confronterend,, doe maar gewoon was de tekst.. het ging over voeten wassen,, wil jij alleen maar helpen of wil je ook geholpen worden.. weg masker weg grond ik kon niet verder zakken, heb de hele zondag in een soort van bezinning gezeten naast bezig te zijn in het gezin,, het was goed… en nu vandaag deze tekst deze woorden,, het was echt het slik moment van deze dag, ik snap ZIJN WEGEN niet,, ik begrijp niet wat HIJ wil dat wat ik doen zal.. ik voel me jong,, ben dan ook pas 37 maar klein is misschien het betere woord. ik merk dat ik veel vragen heb en weinig antwoorden,, ik merk dat de boosheid minder wordt maar de onmacht groter,,, deze woorden van u truus, doen me goed. ik wens u hetzelfde.. toe.. warme groetjes van ons alle 6 dikke knuffel voor u van mij

        • Truus schreef:

          Monique fijn dat je de woorden die ik welgemeend aan je schrijf beantwoord ik lees dat je de stap genomen hebt om de kerk te bezoeken ik kom zelf niet in het huis voor mij is god altijd aanwezig bidden kan overal aan hem denken is ook genoeg ik zeg altijd tegen mijn zoon Jezus is overal in muziek in de natuur en in mijn hoofd en hart dagelijks vraag ik genade voor mezelf en voor de medemens en hoop dat hij mij zal aanvaarden met al wat ik te bieden heb en dat is niet altijd rozengeur en maneschijn ……..
          veel sterkte met je kleine mannetje.xx

          • monique schreef:

            een hele dikke warme knuffel speciaal voor u… en ik weet zeker dat HIJ blij is met mensen zoals u……..

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
3 maart 2014

7 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars