Wanneer vertel je je kinderen over je nieuwe liefde?

“Mam? komen pappa en jij later weer bij elkaar?” Hij vroeg het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En dat was het ook voor hem. Dit was een paar maanden nadat we uit elkaar waren gegaan, zijn vader en ik. Zelf was ik al jaren bezig met het proces van twijfelen, vechten, opnieuw proberen en uiteindelijk loslaten. Maar de kinderen waren er nog maar net mee geconfronteerd. Te jong om het te zien aankomen. Zijn vraag deed pijn aan mijn hart.

De meeste kinderen, jong en oud, hopen op een hereniging. Al zijn ze wat ouder, weten ze beter, ergens leeft die wens van terug naar het oude. Het blijft iets onnatuurlijks; het breken van een kerngezin. En het brengt onherroepelijk verscheurdheid met zich mee.

Schuldgevoel

En dan komt er een moment, vroeg of laat, dat je als ouder opnieuw verliefd wordt of toe bent aan een nieuwe liefde. Wat is dan wijsheid? Ik heb er geen kant en klaar antwoord op. Persoonlijk vond ik het een ingewikkelde puzzel. Verschillende stemmen riepen in mezelf om aandacht. Het was moeilijk om het mezelf te gunnen. Het schuldgevoel riep altijd het hardst. Mijn moedergevoel wilde de kinderen beschermen. Maar er was ook een verlangen; naar liefde, genegenheid, geborgenheid.

Geduld

Ik heb mijn kinderen langzaam laten wennen. Ze waren jong en maakten nog geen onderscheid tussen vriendschap en liefde. Ik liet ze een keertje kennis met hem maken. En daarna kwam zijn jongste een keer mee en gingen we met z’n vijven naar een zwembad. Eén van zijn kinderen wilde me lange tijd niet ontmoeten. Ik kon me dat zo goed voorstellen! Stel je toch voor? Die vreemde vrouw die mijn moeder een beetje wil gaan vervangen, ze kan de pot op! Groot gelijk. We wachtten tot ze eraan toe was. Je wilt zelf vaak sneller dan je kinderen en het vraagt dus geduld.

Allerliefste

Na een tijd heb ik mijn kinderen verteld dat ik ook verliefd was. Dat vonden ze wel moeilijk. Jonge kinderen flappen er gelukkig alles uit: “Maar je bent toch ook verliefd op pappa?”. Ik vertelde ze dat ik vroeger heel verliefd was op pappa en dat ik ontzettend van hem ging houden. Dat we graag samen kinderen wilden en dat zij de allerliefsten voor ons zijn. “Het lag niet aan jullie, dat we niet meer samen konden leven, integendeel! Maar we zijn te verschillend en we maakten ruzie, dat was niet meer gezellig. Ik hou nog steeds van pappa, maar als een goede vriend. En we blijven altijd voor jullie zorgen”. Dat stelde ze wel gerust.

Nu wonen we samen, na twee jaar latten. Opnieuw was er een proces van wennen, weerstand, vragen. Maar de pijn in onze harten wordt langzaam minder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Mijn kind
16 mei 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief