MENUMENU

Wat een moestuintje je leert over dood en leven

Groene vingers heb ik niet. Toch doe ik weer een dappere poging. Dus staan er een paar mini moestuintjes bij ons op de keukentafel. Voorzichtig steken een paar groene sprietjes omhoog. We geven ze trouw elke dag een scheutje water. En dan begint het wachten.

Het blijft elke keer een wonder dat uit zulke piepkleine zaadjes echte rucola sla groeit, of munt of aardbeitjes… Over dat wonder van zaadjes tot plantjes las ik pas in de Bijbel. Ik lees graag in een Engelse vertaling of bewerking, The Message. Die vertaling is heel fris en actueel en daardoor komen de bekende verhalen vaak weer helemaal tot leven.

Ik was aanbeland in het Nieuwe Testament bij het boek 1 Corinthiërs. Daarin schrijft Paulus aan een gemeente die er eigenlijk een beetje op los is gaan leven. Je zou er moedeloos van worden. Waag je  je eigen leven, zoals Paulus deed, om het goede nieuws te brengen, maken sommige kerken er een potje van, zodra je even buiten beeld bent als pastor.

Herhalen

Als je de hele brief leest, valt het op hoe pastoraal Paulus is. Hij bemoedigt de mensen die hij schrijft. Vol geduld herhaalt hij lessen die hij vast al tig keer eerder heeft verkondigd. Tegelijkertijd confronteert hij zijn lezers, stelt ze kritische vragen, en legt hij de vinger op de zere plek. Want voor sommige lezers is het hele idee van opstanding maar een sprookje.

Slechts een mooi verhaaltje

Want hoe kan dat nou? Uit de dood opstaan is toch niet in overeenstemming te brengen met de natuurwetten, met de wetenschap? Paulus zegt dan (vrij vertaald): Als er geen opstanding is, dan is er geen levende Christus. En als er geen levende Christus is, dan is alles wat wij jullie verteld hebben maar een mooi verhaaltje. Niks meer dan dat.

En dan houdt hij een prachtig en vurig betoog. Over het leven en hoe het leven de dood heeft overwonnen. En dat Jezus de eerste was die dat liet zien. Dit mysterie dat eigenlijk niet uit te leggen is, probeert Paulus uit alle macht toch duidelijk te maken. Dus neemt hij zijn toevlucht tot een metafoor. De zaadjes die je in de aarde stopt. Het zijn maar dode zaadjes, maar als je die in de grond stopt, dan groeien ze uit tot levende planten!

Dood in de pot

Het probleem is, wij zien vaak alleen maar de dode zaadjes. We kunnen zowel letterlijk als figuurlijk vaak niet verder dan ‘de dood in de pot’ kijken. En toch… als we in vertrouwen die donkere aarde water geven, breekt het leven op een gegeven moment door. Net als die groene sprietjes. Het leven wint het van de dood.

Dankjewel Paulus, voor je geduld en bevlogenheid, je poging om alles uit te leggen aan dat stelletje ongeregeld. En zo ook aan ons. (En ik ga nu met nog meer toewijding aan de slag met m’n moestuintjes…)

 

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
26 mei 2018

56 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars