MENUMENU

Wat ik niet kan, kan jij juist goed!

Was ik maar een beetje meer zus of zo…. Had ik maar dit of dat… Je kent het wel. Dat wensenlijstje dat soms de kop opsteekt. Dan zie je ineens wat je allemaal niet kunt en niet hebt en geloof me, daar kun je je flink op blindstaren….

Zo hadden wij een paar weken in ons huis een klusjesman rondlopen. Met groeiende bewondering, maar ook enige jaloezie, zag ik hem vakkundig bezig zijn. En ik verbaasde me over het gemak waarmee hij een kastje in elkaar timmerde of een muurtje stuukte.
Oh, had ik maar vijf procent van zijn handigheid. Maar helaas, ik heb twee linkerhanden en ben nog in staat om een eenvoudig klusje als een gaatje boren te verprutsen (met een grote krater als resultaat die ik vervolgens weer dicht moet smeren met een of ander goedje).

Enorm grappig en ad rem

Waar ik ook jaloers op kan zijn: mensen die met het grootste gemak gezellig converseren met jan en alleman. Die de ene leuke anekdote na de andere opdissen en enorm grappig en ad rem uit de hoek komen. Van die mensen die je maar wat graag op je feestje uitnodigt, omdat het zulke sfeermakers zijn.
Nee, dan ik. Ik raak altijd een beetje in de stress van groepen mensen. Om over recepties nog maar te zwijgen. Ik keer in mezelf, of probeer op z’n best een klein een-op-een gesprekje te voeren. Maar meestal ben ik de stille, luisterende partij. Sjonge jonge, wat gezellig…

In dezelfde val trappen

Jezelf accepteren, en dan bedoel ik echt accepteren, het is nog niet zo eenvoudig. Het lijkt soms wel of we geprogrammeerd zijn om ons te vergelijken met anderen. En hoewel we de theorie wel kunnen dromen (‘je mag zijn zoals je bent’), trappen we regelmatig in dezelfde val en leggen we onszelf langs de meetlat. Het ellendige van dat vergelijken is dat het een weg naar beneden is. Je wordt steeds ontevredener en somberder…

Hoe kom je er weer uit?

Soms lukt het om zelf weer uit zo’n dalletje te klimmen. Bijvoorbeeld door wat minder te focussen op jezelf en je te richten op een ander. Of door stil te staan bij alles wat je wel hebt of kunt en daar dankbaar voor te zijn. Maar vaak heb je een ander nodig. Een begripvolle partner die geduldig luistert en je een grote knuffel geeft. Of een vriend of vriendin die laat weten dat ze je waardeert, juist zoals je bent.

Wij zijn allebei nodig!

Waarom hebben we toch steeds die drang alles te willen? Want stel je eens voor: een perfecte wereld waarin iedereen de beste grappen maakt, de mooiste pianostukken speelt, de lekkerste taarten bakt, de grootste meesterwerken schildert, de meest toegewijde moeder of vader is… In een wereld waarin iedereen alles kan en alles heeft, zou er dan nog wel ruimte zijn voor verwondering? Voor eigenheid? En belangrijker: zouden we elkaar nog nodig hebben? Zou jij in zo’n wereld willen leven?

Hierover mijmerend schiet me een bekend kinderliedje te binnen. En zoals wel vaker slaat die precies de spijker op z’n kop. ‘Ik ben de hand en jij de voet, wij zijn allebei nodig! Wat ik niet kan, kan jij juist goed, niemand is overbodig…’

Wat helpt jou als je je weer eens vergelijkt met anderen?

 

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
5 juni 2018

65 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars