MENUMENU

Wat is er terecht gekomen van je ‘opvoedvoornemens’?

Katoenen luiers werden al heel snel kant-en-klare. Borstvoeding een maandje uitputtend geprobeerd maar toen over op de fles. Netjes aan tafel eten met z’n allen, alleen nog als we gourmetten met kerst. (Kinder)bijbel lezen na het eten, tja als er toch niemand luistert. Zo lang mogelijk mee naar de kerk op zondag, alleen de jongste (9) gaat nog graag mee.

Overboord

Hoeveel voornemens qua opvoeding heb jij al overboord gegooid in de loop der jaren? In de praktijk blijkt het toch echt een beetje anders te gaan dan ik me blijkbaar had voorgesteld.

Deze week moest ik er aan denken toen onze vroegere kraamverzorgster onze zoon van inmiddels 14 feliciteerde met zijn verjaardag. Dankzij Facebook hebben we sinds een aantal jaren weer contact met elkaar. Zij hielp ons die eerste week op weg met alle goede zorgen. Zowel voor onze pasgeboren zoon, mijn man en mij als ook voor de 4 katten die we destijds hadden en waar ik op dat moment even helemaal geen oog voor had.

Ouderwets

Ik realiseerde me ook ineens weer dat we haar hadden opgezadeld met een voornemen dat ik in mijn hoofd had gehaald: katoenen luiers. Veel beter voor het milieu! Bovendien had ik het idee dat kinderen vroeger veel eerder zindelijk waren en dat dat best eens kon komen door die veel te gemakkelijke luiers. Dus arme kraamverzorgster. Moest ze nog ‘ouderwets’ luiers spoelen en wassen. Toen ze was vertrokken, hebben we het denk ik nog een week volgehouden en zijn we toch overstag gegaan en kwamen de pakken in huis.

Kanttekening

Daar begon het mee, denk ik, en er zouden nog vele voornemens sneuvelen. Nu maak ik er een kleine kanttekening bij. Niet om mezelf vrij te pleiten, maar onze zoon heeft een vorm van autisme, waardoor de aanpak wel een stuk anders is en we vaker aanpassingen moeten maken.

Hardnekkig vasthouden aan ‘Opvoedvoornemens’

Het is trouwens niet zo dat ik heel gemakkelijk mijn ‘opvoedvoornemens’, zoals ik ze maar even noem, laat varen. Die van samen aan tafel eten bijvoorbeeld. Dat hebben we heel lang gedaan en dat leverde regelmatig nogal wat strijd op. Eén van de hulpverleners die destijds bij ons over de vloer kwam, zei op een dag: “waarom moeten jullie samen aan tafel zitten?” “Nou, eh, omdat dat zo hoort?” Ik hoorde het mezelf zeggen en kon me wel voor het hoofd slaan. Sindsdien eten we met een bord op schoot, ieder op ons eigen plekje op de bank. Etenstijd is van dramatijd veranderd in een gezellig gezinsmoment, zoals ik het graag wilde.

Opvoedwénsen

Soms kom je zelf tot de conclusie, soms kunnen anderen je even een goede tip geven. Inmiddels heb ik me voorgenomen om me niet zoveel meer voor te nemen. Omdat het in de praktijk soms zo heel anders kan gaan. Opvoedwénsen zijn er nog wel, maar of die uitkomen zal de tijd leren. En een deel van die tijd is ook nog eens de pubertijd.  Daar zijn zeker geen, net als in de kraamtijd, verzorgsters voor die je op weg helpen?

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
13 juli 2018

3 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars