MENUMENU

Weekend

Het is 8 uur, heerlijk licht en het voorjaar is aan alle kanten hoor- en zichtbaar. Vogels lokken elkaar met hun getwitter en de spechten communiceren door op verschillende toonhoogten tegen de boom te tikken. Dat laatste ontdekte ik sinds ik Lev uitlaat. Er gaat inderdaad een natuurwereld voor me open.

Vandaag is het zaterdag. Het weekend heeft soms wat moeizame dagen om te starten met een hond. Zeker wanneer het een weekend zonder verplichtingen is. Dan klinkt de wekker wel eens erg nadrukkelijk en kijken we elkaar aan… ‘laat jij hem uit of ik?’

Zo stap ik door het stuk bos dat tegen de akkerrand aan ligt waar weinig wandelaars zijn, omdat het buiten de nette paden is.

Dan zie ik ze staan. Vier reeën, verder op het pad. Oren gespitst, de koppen gekeerd naar ons. Ik zie ze én Lev ziet ze. Even staat hij stil en dan gaat-ie los! Rennen, zijn neus achteraan.  Zijn korte poten gaan in gestrekte draf, hij springt lenig over de takken en verdwijnt in de verte. De reeën hebben hem ook allang gehoord en geroken en wachten niet op hem. Met lenige sprongen verdwijnen ze in het bos. Het dichte bos waar ik Lev ook in zie verdwijnen.

Daar sta ik dan. Achter Lev aan rennen heeft totaal geen zin. Hij is tig sneller dan ik, dus daar begin ik niet eens aan. Roepen naar hem klinkt me echter ook zinloos in mijn oren. Dan toch maar gaan lopen in de richting waarin hij uit mijn zicht verdween. Even later sta ik daar. En ga ik toch geregeld fluiten, in de hoop dat ik eens in zijn gehoor doordring en hij mij op gaat zoeken.

De tijd verstrijkt. Geen Lev te zien. Hij valt ook niet op met zijn lichtbruine kleur. Inmiddels zijn we tien minuten verder. Wat zal ik doen? Toch nog maar geduldig wachten. Hij zal toch wel eens terugkeren…, toch? Tot nu toe kwamen we altijd weer samen thuis. Hij was wel eens een minuutje uit zicht, maar vond me altijd nog leuk genoeg om weer naar terug te keren. Vandaag lijkt het toch andere koek te worden.

Ik kijk in het rond. De vogels zingen nog lustig voort. Maar aangezien ik geen Pluk van de Petteflet ben en er geen Dollie de Duif is die mij vertelt waar Lev is, blijf ik nog maar even geduld hebben en fluit ik geregeld even. Visoenen van uren wachten komen voorzichtig voor mijn netvlies…

Dan opeens, … geblaf! Twee honden komen uit de struiken tevoorschijn en passeren me enthousiast achter elkaar aanrennend. Hé… die achterste ken ik! Lev!! Een toch wel lichte zucht van verlichting komt in me op. Gelukkig, hij is er weer. We kunnen weer verder. Hijgend vervolgt hij ons uitlaatrondje. Wauw, geweldig hoor, die reeën en die andere hond.

Ach ja, het is voor hem toch ook weekend. De leukste uitjes vind je vaak dicht bij huis, nietwaar?

 

 

 

 

Een reactie op “Weekend
  1. Chuckles schreef:

    I’m not wohrty to be in the same forum. ROTFL

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
17 maart 2016

7 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars