MENUMENU

Weg met mij

Veel mensen vinden de plek waar wij wonen te afgelegen. Het is waar dat we 18 kilometer moeten rijden voor de dichtstbijzijnde winkel. Wij gaan niet ‘even’ naar de bioscoop of theater. Wanneer wij iets vergeten zijn te kopen, hebben we een netwerk van buren voor eieren, boter, pasta of olie. Eenmaal per week ga ik naar de stad en haal daar alle boodschappen voor de hele week.

Dat ‘uitje’ naar de winkels is geen onverdeeld genoegen. Het valt mij op dat mensen steeds onverdraagzamer worden: niemand voor laten bij de kassa, klagen dat het te lang duurt, ervan uitgaan dat je altijd benadeeld wordt. Mensen reageren bijna verbaasd als je vriendelijk bent.

Of dit nou typisch Frans is, zou ik niet durven beweren. Ook in Nederland kunnen ‘we’ er wat van. Naar mijn idee had het meer te maken met het leven in een stad: een grote groep mensen op een beperkt aantal vierkante kilometers.

Mevrouw Le Pen van het extreem-rechtse Front National speelt hier handig op in, door dit sentiment in de samenleving op te pakken en de suggestie te wekken dat de vrede weer terugkeert als we de grenzen sluiten en er geen vreemdelingen meer bij komen.

Altijd ben ik weer blij dat ik de heuvels in kan rijden en de stad achter mij kan laten. Terug naar mijn veilige, stille dorpje, waar mensen aardig en behulpzaam zijn en iedereen elkaar kent. Gewoon zoals het hoort.

Maar ik ben keihard van mijn roze wolk geknald.

Bij de laatste verkiezingen bleek het Front National in ons piepkleine dorpje de grootste partij. Dat was schrikken, want ik ben de enige buitenlander.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars