Welk lied(je) heb jij vandaag in je hoofd?

“Mam, help! Waarom heb ik nou juist dát liedje in mijn hoofd?” Dochterlief staat naast me aan het aanrecht. We smeren brood en vullen de trommeltjes om straks mee te nemen naar school. Ze heeft een liedje in haar hoofd dat ze niet leuk vindt.

“Dan zit er maar één manier op”, zeg ik, citerend uit één van de eerste stripboeken van Jan, Jans en de Kinderen en we beginnen het liedje keihard te zingen.

 

De hele dag heb ik mijn dochter er niet weer over gehoord, dus ik ga er eigenlijk van uit dat ze het liedje is ‘kwijtgeraakt’.

Een lied in je hoofd

Het is de tweede keer deze week dat iemand tegen me zegt, ik heb een lied in m’n hoofd. Deze vrolijke gebeurtenis met mijn dochter is heel anders dan de eerste ervaring. Die was ontroerend en tegelijkertijd voor mij heel waardevol

Ik was bij mijn vader van 93. Hij is inmiddels een aantal jaren alleen en het gaat met zijn gezondheid nogal achteruit. Zowel lichamelijk als geestelijk. Hij komt de deur niet meer uit en raakt steeds meer in de war met tijd, dagen, namen en gebeurtenissen. Aan de telefoon ben ik vaak zijn zus in plaats van zijn dochter en hij vertelt me soms in één adem door twee of drie keer hetzelfde.

Leven in het verleden

Zoals vaker met dementerenden leeft hij veel in het verleden. Met name de oorlogstijd komt veel bij hem naar boven en dan weet hij nagenoeg alles nog in detail. Gelukkig niet alleen die oorlogstijd, maar ook herinneringen aan zijn jeugd en hij kan dan met smaak en met een twinkeling in zijn ogen vertellen over de grappen en grollen die er in zijn familie werden uitgehaald.

Vertrouwen

En er is meer wat hij ook absoluut niet vergeet: zijn geloof! Een rotsvast geloof. Meegekregen in zijn jeugd, meegenomen in die moeilijke oorlogsjaren en meegegeven aan zijn gezin. Ik kan me niet herinneren dat ik mijn vader ooit heb gehoord over enige twijfel. Niet bij ziekte, niet bij verlies of wanneer dan ook. En ook nu, in de moeilijkheden die zijn hoge leeftijd met zich meebrengen, laat hij me bijna dagelijks weten dat hij vertrouwen heeft en dat het goed is.

Samen zingen

Toen ik deze week bij hem was en hij zichtbaar een moeilijke dag had, lichamelijk én geestelijk, zei hij aan het eind van mijn bezoek aan hem: “ik heb de hele dag al een lied in mijn hoofd”. “Die van, O, Heer Mijn God, wanneer ik in verwondering…..” “Ken jij die ook?” Samen hebben we hem gezongen. En waar ik af en toe even diep moest graven naar de tekst, was er bij mijn vader geen enkele aarzeling en zong hij alle coupletten, woord voor woord.

Raak het niet kwijt

Sindsdien heb ik dat lied in mijn hoofd en ik heb het al meerdere keren hardop gezongen, maar ik raak het niet kwijt en ik wíl het ook niet kwijt raken. “Hoe Groot zijt Gij!”

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars