Wonen op een boerderij in Drenthe

Sinds vorige week heeft wonen op een boerderij in Drenthe een andere betekenis gekregen. Het nieuws over de boerderij in Ruinerwold waar een aantal mannen en jong volwassenen leefden zonder dat iemand het wist, kan u bijna niet zijn ontgaan. De media dook er massaal bovenop. Want daar moet toch wel iets bijzonders aan de hand zijn.

 

Aanvankelijk was het het ‘keldergezin’, maar toen al snel bleek dat het niet echt een kelder was waar ze in leefden, kwamen er andere termen. ‘Spookgezin’, ‘Kluizenaarsgezin’,  ‘Schuilboerderij’, het ‘Ruinerwold drama’, het kwam allemaal voorbij. Want gewoon is het toch zeker niet als je met een groep mensen op een boerderij vertoefd zonder dat ook maar iemand dat weet. En dus, voer voor de media.

 

Vreemd?

 

Op dit moment zijn de details nog niet allemaal bekend.  Als er inderdaad strafbare feiten zijn gepleegd en kinderen tegen hun wil zijn vastgehouden op een plek waar ze niet wilden zijn, dan moet er natuurlijk ingegrepen worden. Maar los daarvan. Is het zo vreemd om geen onderdeel te willen zijn van deze maatschappij?

 

Eerlijk gezegd heb ik het ook wel eens geroepen. Als ik alle regeltjes en wetjes en ‘gedoe’ zat was. Dan wilde ik ook weg van hier. Niet zozeer naar een boerderij in Drenthe, maar naar een onbewoond (warm) eiland. Volledig zelfvoorzienend en ondertussen schrijven over alles wat me bezig houdt.

 

Ik zou het niet doen, omdat ik het contact met mensen zo nodig heb. Voor mijn geloof is het contact met mensen essentieel. Ik zou ook mijn kinderen niet mee willen nemen in die keuze. Omdat ze zo moeilijk terug kunnen als ze later iets anders voor ogen hebben. Maar ik kan het me goed voorstellen dat mensen er voor kiezen om de maatschappij buiten te sluiten.  Zeker als je ook nog eens het idee hebt dat je daarmee je geloof kunt versterken.

 

Vreedzaam

 

Gezien alle reacties die overal over elkaar heen buitelden, behoor ik waarschijnlijk tot de minderheid met deze gedachte. Hoewel de verhalen in de loop van de week wel milder werden. Misschien dat ook anderen tot het besef kwamen dat het helemaal niet zo spookachtig was en dat het vredelievender was dan het aanvankelijk leek.

 

Er zal vast nog veel over geschreven en gesproken worden, maar ik hoop dat het niet opnieuw spookverhalen worden. Te midden van onze drukke maatschappij zijn er ook mensen die zoeken naar een leven vol rust, natuur en met God. Tenzij er strafbare feiten zijn gepleegd, verdient dat alleen maar respect.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
26 oktober 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief