Zijn er grenzen aan ons medeleven om ‘Oss’?

Vanochtend bracht ik mijn dochter naar de kinderopvang in de bakfiets. Het verschrikkelijke nieuws van vorige week uit Oss ging weer even door mij heen. Hoe zou het met de ouders gaan? En met het zwaargewonde kind? En met de kinderleidster? De machinist? En tegelijkertijd dacht ik: niet mijn zaken. Tijd om afstand te nemen.

Inzamelingsactie

De klap dreunt nog na. Heel Nederland leeft mee. Bij de rampplek ligt een zee aan knuffels en bloemen. Een inzamelingsactie levert nu al meer dan 2 ton op. Zoveel dat er inmiddels een stichting wordt opgericht om ervoor te zorgen dat het geld terecht komt waar het hoort. Om zorgen te verlichten voor de families, de kinderleidster. En ook de machinist wordt niet vergeten.

Het zal je kind maar zijn…

Ik liet het om me inwerken. 2 ton… Volgens mij ongekend na zo’n persoonlijk drama. En de zee van knuffels die maar toe blijft nemen. Iedereen voelt zich geraakt. Maar waarin dan precies? En waarom roept dit zoveel op? Nee natuurlijk, je voelt als ouder het verschrikkelijke verlies. Je zal je kind maar nietsvermoedend naar de kinderopvang hebben gestuurd, waarna blijkt dat dat de laatste keer was. En je zal maar naar het ziekenhuis moeten voor je oudste kind, terwijl twee jongere kinderen zijn omgekomen. En je zal de kinderleidster maar zijn… Of de machinist…

maar dat is het niet.

Maar dat zijn we niet. Gelukkig maar. We zouden niet in hun schoenen willen staan. Maar daar moeten we dan ook niet in gaan staan. Uit een verklaring van de gemeente Oss blijkt dat mensen heel ver gaan in hun medeleven: “Zij hebben hun privacy hard nodig”, laat de gemeente op haar site weten. “Gooi geen bloemen en knuffels in de tuin en stuur geen vriendschapsverzoeken op Facebook.” vertelt Omroep Brabant. Het medeleven lijkt grenzeloos. Om wie gaat het hier eigenlijk?

Vol van zitten

Er is een condoleanceregister geopend. “We merken dat mensen graag iets willen doen” zegt de woordvoerder van de gemeente. Iemand die daarvoor kwam zei: “Ik zit er zó vol van.” Ze is niet de enige. En dat is heel oprecht. Maar zit er ook niet een grens aan hoe we dat delen met de nabestaanden? Zit er ook niet een kritische vraag aan vast: voor wie doen we het eigenlijk? Ik weet dat ik me niet populair maak met die vraag, maar als wíj er zo vol van zitten, wat hebben de nabestaanden dan daaraan?

Rust

Op 8 oktober is er een herdenking. Het lijkt me nog heel lang duren voor de nabestaanden. Ik hoop van harte dat het met ze is overlegd. En ik hoop dat we daarna de families en slachtoffers met rust laten. Dat ze niet bij Pauw, RTL Late Night, M of wat voor programma dan ook hoeven aan te schuiven. Misschien wel omdat ze zich verplicht voelen na al het medeleven, en die 2 ton…

Grens

Wat moeten ze trouwens met die 2 ton? De eerste noden kun je er ruimschoots mee dekken, maar is de rest niet ‘gewoon’ verzekeringswerk? Het is een mooi en dankbaar doel, maar ook hier weer ligt de vraag: we willen wat doen, maar voor wie doen we het? Mag er een grens zijn aan het medeleven? Niet omdat ons verdriet er niet mag zijn, maar omdat het allereerst hún verdriet is, om hún kinderen en wat zíj meemaakten. Niet wij.

Bidden

Gelukkig maar. Maar laten we dan vooral bidden voor hen. Dat ze weer een weg kunnen vinden, en mensen vinden die zij uitkiezen en die hen daarin bij kunnen staan. Zij hoeven niet dankbaar te zijn. Ze hebben genoeg aan zichzelf.
Foto: beeld van Twitter (@imkevandelaar)

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Blog
24 september 2018

0 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars