Lunchgedicht ‘Zijn stoel is leeg’

Zijn stoel is leeg! Met dit veelzeggende beeld beschrijft Paul de leegte na het overlijden van zijn vader.

Zijn stoel is leeg.

Zijn stoel is leeg, de klok staat stil.
Het zachtjes zingen van de koelkast
klinkt oorverdovend onheilspellend.

Zijn stoel is leeg.

En ik wil nooit meer hem zien zitten als toen die laatste keer,
maar toen was hij er al niet meer.

Zijn stoel is leeg.

Er zaten na hem andere mensen: een zus, een neef, een oom.
En elke keer schrok ik toch.

Zijn stoel is leeg.

En staat verlaten in dat godvergeten huis,
nog niet ontdaan van het verleden.
En ook al ben ik er geboren, is het nooit meer echt mijn thuis.

Zijn stoel is leeg.

Aan wie moest jij denken jij bij het lezen van dit gedicht? Steek online een kaarsje aan voor jezelf en andere nabestaanden.

Een reactie op “Lunchgedicht ‘Zijn stoel is leeg’
  1. Avatar Loes Hogeweg schreef:

    mooi Paul. Ik zie hem zitten. Ik word er stil van. Ik zie ook mijn vader zitten, Eens Heel lang geleden…

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
3 augustus 2015
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief