MENUMENU

Zo onverwacht en toch niet

Toen ik eens van baan gewisseld was jaren terug, kwam ik maanden later op een zomerse middag even gezellig buurten bij mijn oude collega’s. Voor mijn doen kwam ik joviaal en vrolijk binnen. Mijn oude chef sprong op, en gidste me even apart naar een vergaderzaaltje. Hij zei: ‘Volgens mij weet jij dit misschien niet. Onze oude collega E, is er niet meer’. Deze collega werkte ook niet meer bij deze collega’s maar nog wel vlakbij, terwijl ik voor die nieuwe baan helemaal naar andere kant van het land was vertrokken en m’n best deed daar in te burgeren – vandaar dat ik geen bericht had gehad van zijn overlijden. ‘E. heeft er zelf een eind aan gemaakt. Zijn vrouw heeft hem gevonden’. Oh.

En dan? Het was zo raar moment dat ik ook niet echt meteen heel verdrietig werd.

Nu kon ik de andere collega’s condoleren en daarna wisselden we uit hoe het verder met ons allemaal was. De weken erna zag ik E. overal lopen. En werd ik boos en verdrietig. Ik was geschrokken, verdrietig, en ergens helemaal niet verbaasd omdat ik wel voelde dat er iets zwaars in hem zat. Hij vond altijd dat ik meer van het leven moest genieten. Ik was te serieus. Hij was de clown. Maar dat voelde als niet echt.

Daar loopt hij

De weken erna dacht ik steeds, oh daar loopt hij. Nu moet ik zeggen dat hij moet stoppen met alleen clown zijn. Dat hij moet doorgaan voor zijn vrouw en kinderen. Dat er echt wel hoop is, en heling van die diepe wond die hij ergens had, zou kunnen komen. Iets met aangifte doen en een eind aan de geheimen bedacht ik. Maar voor dat alles was het te laat. Hij was het steeds toch niet.

Vandaag las ik dat de jongere zus van koningin Maxima overleden is. Vermoedelijk door zelfdoding. En ik zie E. weer lopen. Ik denk aan de dochters van Maxima die hun tante kwijt zijn. Ik huil mee met koningin Maxima die zo ver weg van haar zus woonde en haar nu nooit meer kan spreken. Die niet meer kan zeggen: ‘stop. We houden zo van je. We willen dat je bij ons blijft. En we weten niet hoe we de zwaarte van je leven kunnen oplossen maar willen wel naast je staan.’ Of zo iets. Hoe weet ik nou hoe je moet reageren?

Zo onverwacht en toch niet

Zelfdoding is helaas doodsoorzaak nummer 1 voor een aantal leeftijdsgroepen. Het is van alle tijden. Het komt op verschillende plaatsen voor in de Bijbel. Deze voorbeelden laten stuk voor stuk zien dat zelfdoding nooit ‘zomaar’ gebeurt, maar een langere voorgeschiedenis heeft. Net als in onze tijd roept de zelfdoding vragen op als: ‘Waarom’, ‘hadden we iets kunnen doen om het te voorkomen’ of ‘hoe is het mogelijk dat…?’ Wanneer iemand zichzelf het leven beneemt, blijven nabestaanden achter met vragen waar soms nooit een helder antwoord op komt. Jop heeft materiaal gemaakt om er over te praten met jongeren.

Persoonlijke rouw

Rouwen is heel persoonlijk, ieder gaat zijn eigen weg. Toch kunnen we elkaar soms helpen om te gaan met verlies. Twee boeken over jongeren bijstaan bij rouw, op een site die nog meer schrijft over rouw.

Als jongeren rouwen

Kon je dan niet blijven voor mij

En een interview met een moeder

Bellen

Praten over zelfdoding? Voor mensen die er zelf over piekeren of mensen die zich zorgen maken over iemand anders, bel 0900-0113 of ga naar deze site.

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars