Column: Kinderen zijn niet ‘speciaal’

Column: Kinderen zijn niet ‘speciaal’

29 juni 2021 1

Intens verdrietig en boos zit hij op de trap naar buiten. Weggerend uit de klas, de deur achter zich dichtgeslagen uit pure frustratie. Niels is ‘speciaal’. In de ogen van de wereld dan. Voor zoveel kinderen als Niels is het een enorme uitdaging de dag op school weer door te komen. 

Niels is een jongen die alle prikkels in de groep opvangt en niet kan verwerken. Een buurman die met z’n pen op tafel tikt. Een meisje dat naar het toilet loopt en hem in het voorbijgaan per ongeluk aanraakt. Een vrachtwagen die door de straat rijdt. Een groepje kinderen dat lacht om een grapje waarvan Niels de grap totaal ontgaat. 

Mijnenveld

Je kunt je voorstellen hoe moe, of juist hoe lichtgeraakt een kind kan worden door al die obstakels en onverwachte situaties waarbij het niet lukt op een goede manier te reageren. Je ziet dat sommige kinderen zich dan terugtrekken. Als het ware imploderen. Of, zoals bij Niels, dat er juist een uitbarsting volgt. Die boosheid is omgekeerde angst. Deze kinderen ervaren school als een mijnenveld.  Je moet mee, je moet doorlopen, maar je weet niet waar de obstakels liggen en wanneer je erop stapt. Maar dat je op zo’n mijn gaat stappen is een zekerheid. Elke dag weer.

Aanpassingen

Het vraagt veel van het kind. En het vraagt veel van de leerkracht en de klasgenoten. En dat is terecht. Ik zie op de school waar ik werk dat de leerkracht alles doet wat in haar macht ligt om aanpassingen voor Niels te maken. Met ondersteuning van een ambulant begeleider worden voorwaarden geschept om hem structuur te bieden. Voorspelbaar te zijn. Duidelijke kaders, duidelijke regels en ruimte voor het kind. Met drie groene kaartjes per dag die hij op kan halen om even in het kantoortje buiten de groep op adem te komen. Zijn klasgenoten weten het inmiddels: dat is Niels. Ze accepteren het dat hij bijzonder is, ‘speciaal’. Tegelijkertijd heeft die acceptatie ook een grens. En het lijkt er de laatste tijd op dat die grens bijna bereikt is. Ditzelfde geldt voor Niels.

Passend onderwijs

Passend onderwijs is belangrijk. Een plekje voor ieder kind op school. Ook leerkrachten streven dit doel na en hebben steeds meer tools om leerlingen op eigen niveau les te geven en zich thuis te laten voelen in de groep. Een ongelijke behandeling biedt wel gelijke kansen. Kinderen leren dat niet iedereen hetzelfde is en hoe je omgaat met diversiteit. Maar doe je hiermee recht aan kinderen voor wie het bijna onmogelijk wordt een eigen plekje te vinden, gewoon omdat er nog 28 andere kinderen in de klas zijn? Omdat zij behoeften hebben die heel ‘speciaal’ zijn in vergelijking met andere kinderen en verregaande specialistische vaardigheden vragen van de leerkracht? 

Speciaal onderwijs

Laatst sprak ik een ouder die haar kind kopje onder zag gaan op school. De beslissing werd genomen het kind aan te melden voor het speciaal onderwijs. Dat gaat overigens echt niet zomaar. Als school moet je dan voldoen aan alle voorwaarden en eisen om te laten zien dat je al het mogelijke hebt gedaan in ondersteuning en aanpassingen voor het kind, maar dat dit niet voldoende is gebleken. Haar kind kwam uiteindelijk wel terecht op een school voor speciaal onderwijs. Wat ze daarna zei is goud waard: ‘Mijn kind voelde zich eindelijk thuis op de school waar hij niet meer speciaal was.’ En dat gun ik ieder kind. 

close

Tips en inspiratie in je mailbox?

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week inspiratie voor geloof en zingeving in je dagelijks leven.

Sandra Gaakeer
Sandra Gaakeer
Een reactie op “Column: Kinderen zijn niet ‘speciaal’
  1. Anja de Jong

    ik heb 30 jaar gewerkt op een school voor speciaal onderwijs en heb zó vaak mogen zien dat het UNIEKE kind én de ouders het als een verademing vonden om inderdaad ‘niet op te vallen’ in de groep.
    prachtig gezegd: ‘Mijn kind voelde zich eindelijk thuis op de school waar hij niet meer speciaal was.’ En dat gun ik ieder kind.

    29 juni 2021

Reacties zijn gesloten.