Graceland, een stukje hemel op aarde

Deze zomer gaat ‘ons’ festival, Graceland, niet door. Net als vele festivals, sportwedstrijden en andere evenementen. De medewerkersgroep loopt wat met zijn ziel onder de arm, want wat moeten we nu eind van de zomervakantie? En wie gaan we nu allemaal heel lang niet zien. Aan mensen die geen vaste festivalbezoekers zijn is dit lastig uit te leggen. Maar ik heb hele goede vrienden die ik maar een één keer per jaar zie. En toch deel ik in die kostbare uren soms meer met ze dan met vrienden die ik vaak zie.

Medewerkers en bezoekers

Als medewerkers onderling wordt vaak gegrapt dat het altijd zo wennen is als de bezoekers binnen komen. Als medewerkers hebben we een heel intiem clubje, dat elke dag een beetje groeit, totdat de bezoekers in grote getalen het door ons opgebouwde festival betreden. Natuurlijk is dát waar we het voor doen. Het is geweldig om al die mensen te ontvangen. Maar als je moe en een beetje viezig van dagen hard werken in je ouwe kleren al die frisse mensen ziet binnenkomen in fladderende zomerjurkjes en hippe bloesjes, dan is dat even een omschakeling.

Ideaal festival

Nu er geen fysiek Graceland komt, bouwen we in onze dromen ons ideale festival. Met massagetafels voor de medewerkers, met veel zon en weinig regen. Met de mooiste lampen en de gaafste tenten. Met de liefste liedjes op een podium in het bos. Een medewerker schreef: ‘Op mijn festival zijn geen bezoekers, alleen medewerkers.’ En eigenlijk klopt dat wel, als we het over ‘ons’ Graceland hebben. Want, hoewel sommige medewerkers al een aantal dagen hebben gewerkt, zijn de mensen die fris en fruitig aankomen om te genieten eigenlijk ook medewerkers. Want ook zij maken het festival. Zij maken dat het festival leeft en bruist. Zij maken het publiek, zij delen in de sfeer. En zonder hun medewerking, valt er weinig met elkaar te vieren. We werken allemaal mee, een beetje, of heel hard, om er samen ieder jaar dit feest te maken.

Ook de hemel heeft geen bezoekers

Op de opmerking over het festival zonder bezoekers reageerde ik impulsief: ‘In de hemel zijn ook geen bezoekers, maar alleen medewerkers.’ En toen ik deze woorden terug las, merkte ik wat een diepe waarheid daarin zit. Als je gelooft in een hemel als een plek waar we elkaar weer ontmoeten na dit aardse leven… Een plek waar we samenkomen in ons geloof in God. Ieder vanuit ons eigen hart. Dan zijn we daar allemaal medewerkers. In de hemel kom je niet om toe te kijken, maar om deel te zijn. Om samen te bouwen, te genieten, te zingen en dansen.

Daarom voelt ‘ons’ Graceland als een stukje hemel op aarde. Waar we God kunnen ontmoeten op nieuwe manieren, waar we de liefde kunnen zien, voelen en zijn. En doordat we verbonden zijn als mensen-van-Graceland, is het gemis er zeker, maar er is ook hoop. Hopen dat er op een dag weer een Graceland zal zijn. Laten we blijven dromen dat dat al in 2021 is.

6 comments on “Graceland, een stukje hemel op aarde
  1. Avatar Joop Grutter schreef:

    Mooi

  2. Avatar Jaco Boven schreef:

    Geraakt door deze ware woorden.

  3. Avatar Jeannet schreef:

    Ja Geeske dat is zeker het Flevofestival/Gracelandgevoel

  4. Avatar wieteke schreef:

    mooie woorden!

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Coronavirus
24 april 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief