Als het mijn kind was, nou dán…..

Het is voor mij inmiddels al even geleden, maar wie maakt het niet mee? Het moment dat je kind in een winkel, op straat, bij bekenden, zich even helemaal laat gaan en jij daarop wordt aangekeken…

Ik herinner me nog goed dat ik mijn vierjarige dochter ging ophalen bij een vriendinnetje na een middagje spelen. Herhaaldelijk vroeg ik of ze haar schoenen aan wilde doen. Dat was aanleiding voor mijn dochter voor een heuse machtsstrijd, waarbij ze zich even liet gaan. Compleet met drama. Ik zal je de details besparen. Uiteindelijk heb ik haar op haar sokken meegenomen en kon ik er later met haar over praten. Maar de blikken en opmerking van de moeder van het vriendinnetje waren wat moeilijker te handelen.

Commentaar van outsiders

De verhalen van kinderen die driftig op de vloer van de supermarkt proberen hun zin te krijgen zijn alom bekend. De afkeurende blikken en opmerkingen van omstanders helaas ook. Zie dan maar eens het hoofd koel te houden. En dat is nu juist wat het beste helpt in zo’n situatie waarin je je in verlegenheid gebracht voelt. Niet door het gedrag van je kind: want hee, wie maakt het niet mee?! Maar door het commentaar van buitenstaanders.

Commentaar van insiders

Nog lastiger wordt het als het commentaar niet van buitenstanders komt, maar van een vriendin, of van familie. Dat je baby ligt te huilen en het bezoek zegt: ‘Laat maar even huilen, dat is goed voor hem.’ Of andersom: dat je kind met stiften niet alleen op het papier aan het tekenen is, maar ook op z’n shirt. Op het moment dat je dit ziet en je kind corrigeert en uitlegt dat dit niet de bedoeling is valt de buurvrouw je in de reden en zegt: Joh, laat haar toch, dat shirt gaat de was wel weer in.’

Tips en trucs

Ik heb gemerkt dat zulke opmerkingen je behoorlijk onzeker kunnen maken. En juist vanuit die onzekerheid kun je heel boos op mensen worden. Het liefst wil je snauwen dat ze hun commentaar voor zich moeten houden. Maar ja, dat werkt vaak averechts en het lucht je echt niet op. Wat wel werkt is iemand te bedanken voor zijn advies. Niet cynisch, maar welgemeend en vriendelijk. Dat snoert meteen ter plekke iemand de mond. Vervolgens ga je niet de discussie aan, maar richt je je op dat waar je mee bezig bent. Als je niets met het advies kunt, dan schud je het gewoon lekker van je af. En kun je er wel iets mee dan is dat mooi meegenomen. Want soms kan het zo zijn dat het advies dat je ongevraagd krijgt je aan het nadenken zet. En dat is goed. Zelfs als het opmerkingen van buitenstaanders zijn.

Superkind of minimensje

Opvoeden is al lastig genoeg. Voor iedereen. Bedenk dat jij de vader of moeder bent en dat jij je kind het beste kent. Natuurlijk is niemand een superpapa of supermama. Openstaan voor andere ideeën is gezond. Dus volg de lijn die je aan wilt houden in je opvoeding en bedenk dat je er niet alleen in staat. Realiseer je dat je kind ook geen superkind is, maar een minimensje dat het leven aan het ontdekken is, waaronder ook zijn eigen wil. Altijd lief, vrolijk en opgeruimd zijn is voor niemand haalbaar, ook niet voor je kind. Zolang je liefde onvoorwaardelijk is, zal je kind zich vrij voelen om te laten zien hoe hij zich voelt. Dat is de basiswaarde die het allerbelangrijkste is. Ook al kun je weleens verzuchten: I love you to the moon and….soms achter het behang.

Deel dit verhaal:
Sandra Gaakeer

Geschreven door:

Thema: Familie
2 oktober 2020
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief