Mijn gebed

Bidden. Wat is het meer dan de handen vouwen of openen? Goed bidden doe je met je hele zelf.

‘Bidden kan ik niet. Ik kan niet bidden, daar ben ik te onrustig voor. Ik praat met God.’ Dat vertelde ze me met een oprechte zelfkennis die me deed glimlachen. Hoe herkenbaar om niet op een vooraf beklonken datum, tijd en locatie op commando mijn ziel bloot te moeten geven. Dan kom ik vaak niet verder dan de tekst uit een boekje volgen met de groep. Ik buig mijn hoofd als ieder ander tijdens de witregels, waarbij ik geacht wordt in stilte te bidden. Voor mezelf, maar bij voorkeur voor anderen. Het lukt me vaak niet.

Verdwenen is mijn gebed

Kunst

Mijn ogen dwalen af naar het altaar, de ramen en de kunst in de kerk. Het is dan prettig katholiek te zijn, want roomse kerken hebben over het algemeen nogal wat beeldende kunst in huis. Mijn ogen doorzoeken het gebouw en regelmatig roepen ze mijn hart, soms zelfs mijn ziel erbij. Samen doen we een dansje bij een mooie Piëta, een glas-in-loodraam of een schilderij dat om ontrafeling vraagt.

Daar is mijn kunstgebed.

Stamelaar

Mezelf blootgeven gebeurt niet vanzelf, zelfs niet aan de God van wie ik geloof dat hij met grote welwillendheid mijn klunzig geformuleerde woorden in ontvangst zal nemen. Zo intiem is mijn diepste wezen. Zo intiem mijn relatie met God, die tegelijkertijd ook de relatie met de hele wereld is. Ik ben een onhandige stamelaar. Voorgeschreven gebeden zijn mooi wanneer ze écht gebeden worden. Dat gebeurt niet vaak, meestal wordt zoiets woord voor woord gepreveld, opgezegd of – het meest vervelende geval – afgeraffeld. Ik heb een intense hekel aan ‘snel even bidden omdat het moet.’ Heer, vergeef me mijn verfoeilijke gedachten.

Intiem bidden is Gods gebed

Uniek

Mijn mooiste en diepste bidden gebeurt onverwacht. Mooi en diep bidden is een persoonlijke beleving. God breekt in mij in en er gebeurt iets waarvan achteraf het besef inzinkt: ‘Ja, daar gebeurde iets wezenlijks.’ God verleidt en dat bezorgt soms zo’n levensvreugde dat ik zingend op mijn fiets door het landschap peddel. Of naast mijn dochter huppel. Of stil ontroerd naar mijn zoon kijk. Een witgewassen wolk voorbij zie drijven. Als door de bliksem geraakt van de bank af spring en weet wat te schrijven. Of besef dat ik dat rare leven van me toch voor geen goud had willen missen. Dat in mijn relatie met God ik een uniek mens ben.

Dank U voor mijn bidden.

Gebed

‘Bidden kan ik niet. Ik kan niet bidden, daar ben ik te onrustig voor. Dan zwijg ik en schrijf aan God. Ik lach en vraag en zoek naar God. Ik dans en sjans en ga met God.’ Dat heb ik ooit geschreven in een tijd dat ik het moeilijk had en teruggetrokken in mezelf zoveel mogelijk het contact met de buitenwereld meed. De wereld stelde teleur, gebruikte en misbruikte, negeerde en voelde koud en hard aan. Ook dat was allemaal ‘in gebed’ zijn.

Laat ons bidden.

Glas-in-lood raam, ontworpen door de Limburgse kunstenaaar Henri Schoonbrood in de OLV Goede Raad kerk (Beverwijk) 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars