Vandaag is het stil

Ergens weet je dat het verhaal nog niet over is. Het kán gewoon niet. Maar toch ligt je droom in duigen...

Vandaag is het stil. Misschien merk je dat niet direct. In de drukte van de Albert Heijn zo vlak voor de Paasdagen is dat ook lastig. Buiten hoor ik kinderen spelen, rennen en gillen. En ook in mijn hoofd is het een kakofonie van gedachten en to-do-lijstjes. Maar toch is het ‘stille zaterdag’.

Toen was het stil

Gisteren was het Goede Vrijdag. Die dag met de rare, ongemakkelijke naam. Op Goede Vrijdag wordt de kruisiging van Jezus herdacht. Dat Hij zijn onschuldige leven gaf en zo onze schuld en ons lijden de dood in jaagde. Geen lichte kost. Op de eerste Goede Vrijdag, zo’n 2000 jaar geleden, wist niemand dat het verhaal goed af zou lopen. Natuurlijk, Jezus had wel ‘hints’ gegeven. Hij had het over de tempel die afgebroken werd en in 3 dagen weer opgebouwd zou worden. En in Zijn onderwijs had hij het er vaak over dat de dood niet het laatste woord zou hebben. Maar Zijn volgelingen, vrienden en familie werden vooral geconfronteerd met de keiharde relaiteit: hun Jezus was gestorven en begraven. In een grot, achter een grote, zware steen. Dat was het dan. En toen was het stil.

Stilte is ongemakkelijk

Ook wij kennen wel iets van dat gevoel. Ergens weet je dat het verhaal nog niet over is. Het kán gewoon niet. Maar toch ligt je droom in duigen. Of het nu iets groots is, zoals het overlijden van een dierbare, of iets minder groots, maar ook heel moeilijk: je bent niet geslaagd voor dat examen, je moet gedwongen je huis verkopen, de relatie is echt voorbij… Stilte is ongemakkelijk. Ons eigen lijden, maar ook dat van andere mensen, is moeilijk om mee om te gaan. We proberen het vaak te vullen met woorden, of met afleiding. Maar troostende woorden werken soms juist averechts. En als de afleiding voorbij is, is daar nog steeds de harde realiteit.

Ergens weet je dat het verhaal nog niet over is. Het kán gewoon niet.Maar toch ligt je droom in duigen.

Nieuw leven

Morgen is het Pasen. Dan vieren we dat er nieuw leven mogelijk is. Dat er ruimte is voor hoop. Dat Jezus heeft laten zien dat zelfs de dood niet het laatste woord heeft. Maar zo ver is het nog niet. Soms is het goed om, in dit geval letterlijk, ‘stil’ te staan bij vragen waarop geen antwoord is. Het lijden niet te ontkennen, maar te voelen, in al zijn rauwheid en ongemakkelijkheid.

Hoe ga jij om met je eigen lijden? En hoe kun je er vandaag zijn voor iemand die middenin een ‘stille zaterdag’ zit?

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Suzanne Struiksma

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars