Heleen werd na een lange zoektocht christen: ‘Als weldenkend mens kon ik toch niet in God geloven?’

Heleen werd na een lange zoektocht christen: ‘Als weldenkend mens kon ik toch niet in God geloven?’

16 mei 2021 1

Heleen de Graaf groeide op in een niet-religieus gezin, maar werd op de middelbare school nieuwsgierig naar religie. Ik bezocht een synagoge, een moskee, en deed een poosje aan zenmeditatie.Uiteindelijk was het door de verschillende mensen om haar heen, dat Heleen christen werd.

In september 2020, net in de periode van tijdelijke versoepelingen, liet Heleen zich dopen in de Sint Joriskerk in Amersfoort te midden van 80 gasten. Het was alles behalve vanzelfsprekend dat Heleen deze stap maakte. ‘Mijn vader is atheïst en heeft een bepaald beeld van geloof en dogma’s. Mijn moeder is minder uitgesproken, en gaf mij mee: Als God bestaat, dan is hij liefde. En hoewel ze niet gelooft in de verhalen, las ze mij vroeger wel voor uit de kinderbijbel.’

Mijn vader huilde, want ook al denkt hij heel anders over geloof dan ik; hij is heel trots op mij.

Toch zaten Heleens ouders bij haar doop op de voorste rij. ‘Mijn vader huilde, want ook al denkt hij heel anders over geloof dan ik; hij is heel trots op mij. Omdat ik mij van niemand iets heb aangetrokken, maar mijn eigen weg heb gekozen.’

Ik ga niet geloven voor jou

De nieuwsgierigheid die Heleen kreeg op de middelbare school naar wat mensen beweegt die religieus zijn, leidde ertoe dat ze humanistiek ging studeren. ‘Op wetenschappelijke manier onderzocht ik geloof en zingeving. Rond diezelfde tijd kreeg ik ook een relatie met iemand die christen is. Ik zei hem direct: ‘Ik geloof niet, en ik ga ook niet geloven voor jou, want dan lieg ik tegen God.’

Ik geloof niet, en ik ga ook niet geloven voor jou, want dan lieg ik tegen God.

In de opleiding humanistiek ontdekte Heleen dat er twee groepen zijn onder de humanisten: mensen die respect hebben voor gelovigen, en een groep die zegt: religie is ballast waar we allang vanaf hadden moeten zijn door de verlichting. ‘Maar toen dacht ik: Wat doen ze nu eigenlijk moeilijk? Ze hebben het de hele tijd over zingeving en respect voor het leven, maar hebben ze dan niet door dat andere mensen gewoon het woordje God hiervoor gebruiken?’

Meelopen met de dominee

Ondertussen had Heleen goede gesprekken met haar vriend over wat het geloof voor hem betekende. Een bevriende dominee zag Heleens belangstelling voor het christelijk geloof, en nodigde haar uit om een weekje te komen logeren. ‘In die week mocht ik met haar meelopen om te zien wat haar werk inhoudt. Vanuit mijn opvoeding had ik toch een bepaald beeld van het christendom: van dit mag niet, en God is een man met een baard… Maar in die week zag ik dat het allemaal veel diverser is, en dat je allerlei soorten gelovige mensen hebt.’

Als weldenkend mens kon ik toch niet in God geloven?

Terugkijkend begon er eerst op rationeel niveau wat te verschuiven. Heleen: ‘Het christelijk geloof werd steeds meer een logisch verhaal. Maar ja, ik was wetenschappelijk opgeleid. En als weldenkend mens kon ik toch niet in God geloven?’

De tekst gaat verder na de foto.

Het labeltje maakt mij niet zoveel uit

De kentering kwam toen Heleen een Afghaanse vrouw ging begeleiden die christen was geworden. ‘Deze vrouw heeft ontzettend veel lijden meegemaakt. Ze is slaaf geweest en mishandeld, maar heeft de mensen die haar dit hebben aangedaan in haar huis ontvangen. Hoewel ze de Nederlandse taal niet goed machtig is, is haar handelen zo sterk en inspirerend. Echt een levend getuigenis.’

Ze vervolgt: ’Op een bepaald moment kwam haar zoon naar Nederland, maar hij was ernstig ziek. Samen met wat mensen hebben we om zijn sterfbed gestaan en samen gebeden. Daar merkte ik een verandering, waarop ook de emotionele acceptatie volgde. Want ik merkte, God is hierbij. Pas daarna durfde ik te zeggen: Ik ben christen.’ Er volgde een periode van zoeken naar een kerk waar ze zich thuis voelde, en Heleen vond die uiteindelijk in de Lutherse kerk in Amersfoort. Maar het labeltje maakt haar niet zoveel uit. ‘Ik ben fan van wat Paulus zegt in de Bijbel: we zijn één lichaam, ook al zijn er heel veel smaakjes en soorten.’

Leven met een opdracht

De grootste verandering die het geloof heeft gebracht voor Heleen, is dat ze meer rust en hoop ervaart. ‘Als je niet in God gelooft, dan kan de wereld best een vervelende plek zijn. Er is zoveel slechts in de wereld. Nu weet ik dat ik er niet alleen voor sta, en dat het uiteindelijk goed komt. Dat is niet alleen een verstandelijke overtuiging, maar dat ervaar ik ook zo. Ook vind ik het fijn om te leven met een opdracht, namelijk om je naasten lief te hebben als jezelf.’

Na haar eigen jarenlange zoektocht wil Heleen medezoekers vooral op het hart drukken om vertrouwen te hebben. ‘Heb vertrouwen, ook als je het nog niet gevonden hebt. Jij bent misschien aan het zoeken, maar aan de andere kant zoekt God jou ook. Dat heb ik zelf heel sterk ervaren in de mensen die ik ontmoette die mij iets van God lieten zien. God zit in alles, en je hebt anderen nodig om Hem te ontdekken. Dat is denk ik ook ten diepste waarom Jezus mens is geworden.’

Heleen de Graaf studeerde humanistiek en religiewetenschappen in Utrecht. Ze werkt momenteel als diaconaal ondersteuner voor de Protestantse Kerk Nederland.

close

Tips en inspiratie in je mailbox?

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week inspiratie voor geloof en zingeving in je dagelijks leven.

Gastblogger
MijnKerk.nl
Een reactie op “Heleen werd na een lange zoektocht christen: ‘Als weldenkend mens kon ik toch niet in God geloven?’
  1. Marij-ke

    Gekend
    In zijn Liefde
    mag je groeien,
    gaandeweg zien
    wie je werkelijk
    bent.
    Als een bloemknop
    ontvouwen, bloeien
    onder Gods hoogte
    ZON.
    Gekend van af het
    begin toen Hij je
    bij name riep.

    Marijke.6-2-2019

    18 mei 2021

Reacties zijn gesloten.