MENUMENU

‘Hadden jullie kinderen? Nee? Gelukkig!’

Na mijn scheiding kreeg ik geregeld de vraag of we kinderen hadden. En als ik dan nee zei, dan zeiden mensen steevast: ‘Gelukkig’. Ik heb het gemak waarmee mensen dat antwoordden nooit begrepen. Er was niemand die vroeg: ‘En vind je dat erg?’ Want dan was mijn antwoord op dat moment ‘ja’ geweest.

Kind van de rekening

Natuurlijk, kinderen zijn altijd het kind van de rekening. Ik heb later ook ervaren hoe kinderen heen en weer gezeuld worden om het co-ouderschap mogelijk te maken. Op beide adressen een andere kamer, de helft van je kleren (als het meezit), twee andere familie-ritmes en nieuwe gezinssamenstellingen, en opgeknipte vakanties en feestdagen. Ik heb het gezien en daarom snap ik de reactie wel.

Niets leeft voort

En toch deed het pijn als mensen dat zeiden. Want in de eerste tijd na mijn scheiding miste ik dat er niets meer voortleefde uit de lange tijd die ik met haar had samengeleefd. Niets. Vijftien jaar waren uit mijn biografie verdwenen als een groot stuk in het mozaïek dat niet meer paste en eruit moest.

Positieve herinneringen

Natuurlijk gaf het mij alle kansen om opnieuw te beginnen. Maar hoe kon ik verder zonder een verleden dat voortleeft? Het ‘voordeel’ van een echtscheiding zonder kinderen voelde voor mij als een groot nadeel. Ook al waren de vijftien jaren met haar uitgedraaid op een scheiding, ik herinnerde me vooral veel positieve dingen. Ze hadden me mede gemaakt tot wie ik nu ben. Mijn ja-woord was niet ‘de grootste fout in mijn leven’. Het was alleen anders gelopen dan ik toen had gedacht.

Lege handen

Juist de vraag die mensen stelden of we kinderen hadden, riep bij mij gedachten op hoe het zou zijn als er wel een kind was geweest. Los van alle praktische uitdagingen die dat had gegeven, en waar gescheiden ouders allemaal hun weg in proberen te vinden, dacht ik vooral hieraan: dan had in dat kind het goede uit die vijftien jaar voortgeleefd. Het goede was dan tastbaar gebleven. Dood was dan niet dood gebleven, maar levend. Nu bleef ik achter met lege handen.

Herinneringen leven voort

Het is beter zo, dat zie ik ook wel in. Het gaf de kans om een periode in mijn leven af te sluiten. En het voorkwam dat een nieuwe generatie werd opgezadeld met een gebroken verleden. De herinneringen leven voort in mij. Ik kan ze steeds minder delen, want wie zit erop te wachten? Maar niemand neemt ze mij ook meer af.

Mark is tien jaar geleden gescheiden. In een serie gastblogs voor MijnKerk.nl blikt hij terug op de meest ingrijpende ervaringen rond zijn scheiding. Vandaag blog 1.

Bij de serie echtscheiding plaatsen we ook ander gastblogs en verhalen met andere invalhoeken. Deze bijvoorbeeld ‘Slapen in een twijfelaar’

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars